সজ্জা উদ্যোগ: বিশাল লাভ নে কষ্টোপাৰ্জিত ধন?

“সজ্জা উদ্যোগটো সঁচাকৈয়ে এটা ‘লাভজনক’ ব্যৱসায় নেকি?” এইটো হাস্যকৰভাৱে উচ্চ উদ্ধৃতি যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু যদি আপুনি সঁচাকৈয়ে একাউণ্টবোৰ খুলিব, তেন্তে আপুনি দেখিব যে আপাত মূল্য আৰু শেষত আপুনি প্ৰকৃততে ধন ঘটাব পাৰিব নে নাই সেয়া একেবাৰেই একে নহয়।

সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে বছৰ বছৰ ধৰি এই বিষয়টো মই বেছিকৈ শুনি আহিছো।
কোনোবাই ঘৰ পোৱাৰ লগে লগে গোটত, ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণৰ টেবুলত বা আত্মীয়-স্বজন লগ হ’লে সজ্জাৰ কথা কোৱা হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি।
বিশেষকৈ উদ্ধৃতিটো ওলালে সকলোৰে প্ৰথম প্ৰতিক্ৰিয়া একেই: ইমান ব্যয়বহুল কিয়?
বেৰত ৰং কৰিবলৈ হাজাৰ হাজাৰ টকা খৰচ হয়, কেবিনেট বনাবলৈ দহ হাজাৰ টকা খৰচ হয় আৰু পানী আৰু বিদ্যুৎ সলনি হ’লেই টকাখিনি বৈ যোৱা পানীৰ দৰে ওলাই যায়।
একাংশ লোকে ঠাইতে জপিয়াই এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ল, সজ্জা কোম্পানীটোৱে টকা উপাৰ্জন কৰা নাই, ধন লুটিছে বুলি কয়।

মোক নক’বা, এই ধৰণৰ ধাৰণা সঁচাকৈয়ে অস্বাভাৱিক নহয়। সাধাৰণ মানুহে এইদৰে কেনেকৈ দেখে সেই কথা নকওঁৱেই, আনকি সজ্জাৰ কামত নতুনকৈ অহা বহু লোকেও তলৰ পৰা ওলোৱা সংখ্যাত সহজেই ভয় খায়। কাৰণ বস্তু কিনিলে এহাতেৰে ধন দি আনখন হাতেৰে সামগ্ৰী পায়। দামটো একেবাৰে চকুত পৰাকৈ তুলনা কৰিব পাৰি। কিন্তু সজ্জা বেলেগ।
কেৱল এটা বস্তু কিনাৰ কথা নহয়, সামগ্ৰী, শ্ৰম, ডিজাইন, পৰিচালনা, পৰিবহণ আৰু বিক্ৰীৰ পিছৰ বস্তুকে ধৰি গোটেই গোট এটা, সকলোবোৰ একেলগে মিহলি হৈ।
যদি আপুনি কেৱল এটা নিৰ্দিষ্ট সামগ্ৰীৰ ইউনিট মূল্য চায়, তেন্তে মূল্যৰ পাৰ্থক্যটো ভয়ংকৰ বুলি সহজেই ভাবিব পাৰি।
কিন্তু এবাৰ গোটেই কথাটো আঁতৰাই ল’লেই গম পাব যে বহুত টকা আপুনি কল্পনা কৰা “নেট প্ৰফিট” নহয়।

আটাইতকৈ সাধাৰণ ভুল বুজাবুজি হ’ল সজ্জাৰ উদ্ধৃতিটো বজাৰৰ মূল্যৰ সৈতে তুলনা কৰা।
উদাহৰণস্বৰূপে, যদি আপুনি বিল্ডিং মেটেৰিয়েলৰ বজাৰলৈ যায় আৰু প্ৰতি বৰ্গমিটাৰত ৮৯০ ইউয়ান মূল্যৰ মজিয়াৰ টাইলছ এটা দেখে, আৰু যেতিয়া আপুনি পিছলৈ ঘূৰি চায় আৰু উদ্ধৃতি পত্ৰখনত লিখা আছে ১৪৫ ইউয়ান, তেন্তে লগে লগে আপুনি অস্বস্তি অনুভৱ কৰিব।
আন এটা উদাহৰণ হ’ল ইণ্টাৰনেটত ৰং এটা বাল্টি ৩০০ৰো অধিকত বিক্ৰী হয়, আৰু সজ্জা কোম্পানীয়ে ৬০০ টকাত বিক্ৰী কৰে।যি কোনোৱে পঢ়িব তেওঁ গুণগুণাই উঠিব: এইটো বৰ নিষ্ঠুৰ।

কিন্তু সমস্যাটো হ’ল যে ডেকোৰেশ্যন কোম্পানীয়ে আপোনাক যি দিয়ে সেয়া আচলতে কেৱল ইটা আৰু ৰঙৰ বাল্টিটোৱেই নহয়।
ইয়াৰ উপৰিও ডেলিভাৰী, হেণ্ডলিং, লোকচান, ঠাইতে সমন্বয়, শ্ৰমিকৰ সহযোগিতা, আনকি সমস্যাৰ পিছত দায়িত্বও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
যেতিয়া সামগ্ৰীবোৰ গুদামৰ পৰা নিৰ্মাণস্থলীলৈ যায়, তেতিয়া ই “তালৈ কঢ়িয়াই নিয়া”ৰ দৰে সহজ নহয়।
লিফটত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰি নেকি, তলৰ মহলাত ষ্ট’ৰেজৰ অনুমতি দিব লাগে নে নাই, টাইলছবোৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত হ’লে কি কৰিব লাগে, আৰু পুনৰ ভৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ৰঙৰ পাৰ্থক্য কেনেকৈ মোকাবিলা কৰিব লাগে, এই সকলোবোৰ মানুহে নিৰীক্ষণ কৰাটো প্ৰয়োজন।
বিল্ডিং মেটেৰিয়েলৰ বজাৰত আপুনি যি দেখিছে সেয়া হৈছে খুচুৰা মূল্য, আৰু ডেকোৰেশ্যন কোম্পানীয়ে আপোনাক যি উদ্ধৃত কৰে সেয়া হৈছে সেই মূল্য যিয়ে সেৱা আৰু বিপদৰ শৃংখলা পেকেজ কৰে।
দুয়োকে একেলগে ঠেলি দিব নোৱাৰি।

গভীৰলৈ গ’লে বহুতে দেখা এটা কথা হ’ল গ্ৰাহক আহৰণৰ খৰচ।
আজিকালি সজ্জা কোম্পানীৰ জীৱনটো সকলোৱে ভবাৰ দৰে সহজ নহয়।
আগতেও দোকান আৰু চিনাকি মানুহৰ পৰিচয়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চাকৰি পাব পাৰিছিলো।
এতিয়া কৰিব নোৱাৰি, প্লেটফৰ্মত বিনিয়োগ কৰিব লাগিব, ফোন কল কৰিব লাগিব, চুটি ভিডিঅ’ কৰিব লাগিব, বিক্ৰেতাসকলে দৌৰি ঘূৰি ফুৰিব লাগিব, আৰু ডিজাইনাৰসকলে কোঠা জোখা থাকিব লাগিব৷
প্ৰথম পৰামৰ্শৰ পৰা চুক্তিৰ চূড়ান্ত স্বাক্ষৰলৈকে গ্ৰাহকে ডেৰ মাহ, এমাহ বা তাতোকৈ বেছি সময় আগলৈ পিছলৈ আড্ডা মাৰিব পাৰে।
কিন্তু ইমান দিন কথা পতাৰ পিছতো হয়তো আমি চুক্তি কৰিব নোৱাৰিম।
কিছুমান কোম্পানীয়ে এশজন মানুহৰ পৰামৰ্শ লয়, আৰু শেষত দহজন লোকৰ সৈতে চহী কৰিব পাৰিলে ভাল৷
চহী নকৰা নব্বৈজন মানুহৰ বাবে আগৰ শ্ৰম, সময়, পদোন্নতিৰ মাচুল সকলোবোৰ চহী কৰা দহজনৰ ওপৰত ভাগ কৰিব লাগিব।

এই কাৰণেই বহুতে ডিজাইনক “বিনামূলীয়া” বুলি ভাবে।
আচলতে একোৱেই আচলতে বিনামূলীয়া নহয়।
ডিজাইনাৰসকলে কেৱল উত্তৰ-পশ্চিমৰ ধাৰা অনুসৰণ নকৰে৷ এজন অভিজ্ঞ ডিজাইনাৰে ছবি অংকন কৰা, পৰিকল্পনা সলনি কৰা, লগত থকা সামগ্ৰী নিৰ্বাচন কৰা, আৰু ছাইটলৈ যাত্ৰা কৰাত বহু সময় আৰু শক্তি খৰচ কৰে।
মাত্ৰ বহু কোম্পানীয়ে চুক্তিত ভালকৈ স্বাক্ষৰ কৰিবলৈ ডিজাইনৰ মাচুল লোৱা নাই, আৰু ধনখিনি আন ঠাইত লুকুৱাই ৰাখে।
উপৰিভাগত দেখা যায় যে গ্ৰাহকে সুবিধা লৈছে, কিন্তু আচলতে খৰচ নোহোৱা হোৱা নাই, মাত্ৰ বেলেগ ধৰণেৰে হিচাপ কৰা হৈছে।

নিৰ্মাণ স্থান পৰিচালনাও আছে।
কেতিয়াও ঘৰ সজাই নোপোৱা বহু লোকে সজোৱাটো অতি সহজ বুলি ভাবে আৰু শ্ৰমিকসকলে সোমাই আহি কামটো কৰিবলৈ যথেষ্ট বুলি ভাবে।
কিন্তু যিয়েই প্ৰকৃততে কৰিছে তেওঁ জানে যে নিৰ্মাণ স্থানত আটাইতকৈ ডাঙৰ ভয়টো হ’ল কামটো লেহেমীয়া হোৱাটো নহয়, কিন্তু কোনেও চোৱা নাই।
আজি পানী আৰু বিদ্যুৎ আহিব, কাইলৈ শিলৰ কাম কৰা সকলে সংযোগ কৰিব, পিছদিনা কাঠমিস্ত্ৰীয়ে মাত্ৰা জুখিব, তাৰ পিছত তেল শ্ৰমিক, স্থাপন, চাফাই কাম এটাৰ পিছত এটাকৈ সম্পূৰ্ণ হ’ব।
সামগ্ৰীবোৰ কেতিয়া আহিব, আকাৰবোৰ শুদ্ধ নেকি, কোনে প্ৰথমে সোমাব আৰু কোনে শেষত যাব, ঠাইতে সংঘাত হ’লে কি কৰিব, ওচৰ-চুবুৰীয়াই শব্দৰ অভিযোগ কৰিলে কি কৰিব, এইবোৰ শ্ৰমিকে নিজে সমাধান কৰিব পৰা কাম নহয়।
আপুনি যি দেখিছে সেয়া হৈছে কেইজনমান মানুহে কাম কৰা, কিন্তু যিটো দেখা নাই সেয়া হৈছে পৰ্দাৰ আঁৰৰ কেইজনমান মানুহ যিয়ে বাট মচিছে, ফুটা ভৰাই আছে, দিনটো ৰক্ষা কৰি আহিছে।

আৰু সজ্জা উদ্যোগৰ আটাইতকৈ কষ্টকৰ অংশটো হ’ল ইয়াৰ বহুতো চলক আছে। বিশেষকৈ পুৰণি ঘৰৰ সংস্কাৰৰ কথা আহিলে প্ৰায় কোনো কোম্পানীয়ে প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰাৰ আগতে সকলো সমস্যা সমাধান কৰিব নোৱাৰে। বেৰখন ভাঙি পেলোৱাৰ সময়ত দেখা গ’ল যে ভিতৰৰ পাইপলাইনবোৰ অগোছাল হৈ পৰিছে; যেতিয়া মজিয়াখন ভাঙি পেলোৱা হ’ল, তেতিয়া আৱিষ্কাৰ হ’ল যে মূল ৱাটাৰপ্ৰুফিংটো বহুদিনৰ পৰা পচি গৈছে;
যেতিয়া চিলিংখন খোলা হ’ল, তেতিয়া আৱিষ্কাৰ কৰা হ’ল যে বিমৰ অৱস্থানবোৰ অংকনবোৰৰ সৈতে একেবাৰেই মিল নাছিল। নতুন ঘৰৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা।
কিছুমান ডেভেলপাৰে ডেলিভাৰী কৰা ঘৰবোৰ দেখাত নতুন যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু আচলতে বহু সমস্যা আছে। ফুটা উখহি উঠা, ভিতৰৰ চুকবোৰ পোন নহয়, নলাৰ পাইপৰ স্থান বন্ধ, আৰু বেৰৰ ভিত্তি বেয়া।
নিৰ্মাণৰ পূৰ্বে বহুতো সমস্যা সম্পূৰ্ণৰূপে বুজিব পৰা নাযায়।

গতিকে কেতিয়াবা বস্তু যোগ কৰাটো সম্পূৰ্ণৰূপে এটা ফান্দ স্থাপন কৰাৰ উদ্দেশ্য নহয়।
অৱশ্যে উদ্যোগটোত এনেকুৱা কোম্পানী আছে যিয়ে কম দামত গ্ৰাহকক আকৰ্ষণ কৰে আৰু পিছত ধন বৃদ্ধি কৰে।
এইটো সঁচাকৈয়ে বিৰক্তিকৰ আৰু সমগ্ৰ উদ্যোগটোৰ সুনাম নষ্ট কৰি পেলাইছে।
কিন্তু আমি স্বীকাৰ কৰিব লাগিব যে প্ৰকৃত নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত আন সংযোজন ঘটিছিল আৰু সেইবোৰ নকৰাটো অসম্ভৱ হ’ব।
স্পষ্টকৈ ক’বলৈ গ’লে সজ্জা চুপাৰ মাৰ্কেটত গেলামালৰ বস্তু কিনাৰ দৰে নহয়, য’ত সদায় দাম নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়।
নিৰ্মাণ কৰাৰ সময়ত খনি পৰিষ্কাৰ কৰাৰ দৰেই বেছি।
কিছুমান খনি আপুনি আগতীয়াকৈ চিনি পায়, আৰু কিছুমান খান্দি উলিওৱাৰ পিছতহে দেখা পাব।

বিক্ৰীৰ পিছতো এটা একাউণ্ট যিটো বহুতে উপেক্ষা কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে।
সংস্কাৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ দিনটো কথা শেষ হোৱা দিন নহয়।
সঁচাকৈয়ে সাধাৰণ বহুতো সমস্যা ঘৰলৈ যোৱাৰ পিছতহে উদ্ভৱ হয়।উদাহৰণস্বৰূপে, বেৰত ফাট মেলা, কেবিনেটৰ দুৱাৰ বিকৃত, চকেট ঢিলা, মজিয়াৰ নলাৰ পৰা বেয়া গোন্ধ, ফুটা টাইলছ, আনকি বাথৰুমত পানী সোমাই যোৱা।
এই সমস্যাবোৰৰ সৃষ্টি হ’লেই গ্ৰাহকে প্ৰথমে বস্তু যোগানকাৰী বা শ্ৰমিকক নহয়, সজ্জা কোম্পানীটোহে বিচাৰে।
তেতিয়া কোম্পানীয়ে ইয়াক চাবলৈ, মেৰামতি কৰিবলৈ, আৰু সমন্বয় কৰিবলৈ মানুহ পঠিয়াব লাগিব।
সৰু সৰু সমস্যাবোৰ ঠিকেই আছে, ডাঙৰ সমস্যাবোৰত পুনৰ কামৰ প্ৰয়োজনো হ’ব পাৰে।
গ্ৰাহকৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা অৱশ্যেই আপুনি অনুভৱ কৰিব যে এইটোৱেই হ’ব লাগে; কিন্তু কোম্পানীটোৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা এই সকলোবোৰ ফ’ল’-আপ খৰচ, আৰু এইবোৰ এনেকুৱা বিপদ যিবোৰ চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰাৰ দিনা আগতীয়াকৈ সংৰক্ষণ কৰিব লাগিব।

কিছুমানে সুধিব পাৰে, যদি তেনেকুৱাই হয়, তেন্তে সজ্জা কোম্পানীবোৰে সকলোৱে ক্ষোভিত নহ’বনে?
তেনেকুৱা নহয়।
এই উদ্যোগটোত সঁচাকৈয়ে এনেকুৱা এটা গোট আছে যিয়ে দ্ৰুত ধন ঘটায়, আনকি মানুহক প্ৰতাৰণা কৰিও ধন ঘটায়।
আমি আপোনাক কম মূল্যত চাইন ইন কৰো, আৰু তাৰ পিছত এটা এটাকৈ বস্তু যোগ কৰো; সামগ্ৰীবোৰ ব্ৰেণ্ডেড বুলি কোৱা হয়, কিন্তু আচলতে সেইবোৰ OEM; আমি প্ৰতিশ্ৰুতি দিওঁ যে আমি নিজেই নিৰ্মাণ কামটো কৰিম, আৰু শেষত ইয়াক আউটচ’ৰ্চ কৰিম, আৰু আমি প্ৰক্ৰিয়াটোৰ পৰা কমিচন লওঁ।
এনে কোম্পানীবোৰে মানুহক সদায় “লাভজনক” বুলি ভাবিবলৈ বাধ্য কৰায় কিয়?
যিহেতু ই সাধাৰণ লাভৰ পৰা ধন ঘটাব নোৱাৰে, সেয়েহে ই দুৰ্বল তথ্য, চুক্তিৰ ফান্দ আৰু আপোনাৰ বুজাবুজিৰ অভাৱৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

হ্ৰস্বম্যাদীভাৱে এই পদ্ধতিয়ে ধন সোনকালে আহিব পাৰে, আৰু ইয়াক উপৰিউক্তভাৱে বিশাল লাভৰ দৰে দেখা যায়।
কিন্তু সময়ৰ লগে লগে ই মূলতঃ অস্থিৰ হৈ পৰিল।
এটা সম্প্ৰদায়ৰ দুটা বা তিনিটা ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান ধ্বংস হ’লে লগে লগে সুনাম বেয়া হৈ পৰিব।
আজিকালি মানুহবোৰ আগৰ তুলনাত বেলেগ। কাৰোবাৰ ঘৰ ভালকৈ সজাইছে নে নাই, মালিক গোটে সুধিলেই গম পাব৷
অনলাইন ৰিভিউ, ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ পৰা পোৱা মতামত, আৰু নিৰ্মাণ স্থানৰ ফটো এই সকলোবোৰ লুকুৱাই ৰখাটো অসম্ভৱ।
জীৱিকা নিৰ্বাহৰ বাবে ৰুটিনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বহু কোম্পানীয়ে প্ৰথম দুবছৰত সফলতা দেখাৰ পিছত হয় বন্ধ হৈ পৰে নহয় বেলেগ নামেৰে নতুনকৈ আৰম্ভ কৰে।

ইয়াৰ বিপৰীতে দীৰ্ঘদিন ধৰি ব্যৱসায় কৰি থকা কোম্পানীসমূহৰ বাবে লাভ সকলোৱে ভবাৰ দৰে বেছি নহ’বও পাৰে।
কিছুমান বছে এবছৰত বহুত আউটপুট কৰা যেন লাগে, কিন্তু যেতিয়া নিকা লাভৰ হিচাপ কৰা হয়, তেতিয়া সঁচাকৈয়ে বেছি নহয়।
সামগ্ৰী আগতীয়াকৈ দিব লাগিব, শ্ৰমিকৰ মজুৰি সময়মতে দিব লাগিব, ষ্ট’ৰৰ ভাড়া, কৰ্মচাৰীৰ মজুৰি, প্লেটফৰ্ম বিনিয়োগ, কৰ আৰু মাচুল, সকলো সাৰি যাব নোৱাৰি।
এতিয়া কিছুমান গ্ৰাহকে ধন পৰিশোধ কৰাত লেহেমীয়া হোৱাটো দূৰৰ কথা, আৰু প্ৰকল্পটো সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছতো চূড়ান্ত ধন পৰিশোধ বাকী আছে।
যদি আপুনি কোনোবা এজনৰ সন্মুখীন হয় যিয়ে অযুক্তিকৰ আৰু কোনো সৰু সমস্যাৰ বাবে পেমেণ্টত অন্তহীনভাৱে পলম কৰে, তেন্তে কোম্পানীয়ে কেৱল ধন অপচয় কৰিব পাৰে।
লাখ লাখ চুক্তিৰ পৰিমাণলৈ নাচাব। আচলতে আপোনাৰ পকেটত যি আহে সেয়া কেতিয়াবা অতি পাতল হয়।

সঁচাকৈয়ে তুলনামূলকভাৱে লাভজনক দুটা শ্ৰেণী আছে।
এটা প্ৰকাৰ হ’ল সৰু সৰু কোম্পানী যিয়ে মুখৰ পৰা মুখলৈ সুনাম গঢ়ি তুলিছে।
তেওঁলোকে বেছি বিজ্ঞাপন নিদিয়ে আৰু মূলতঃ পুৰণি গ্ৰাহকৰ ৰেফাৰেলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
এনে কোম্পানী এটাৰ বাবে গ্ৰাহক আহৰণৰ খৰচ কম, বছ নিজেই ঠাইতে থাকে, দলটো ইমান ফুলি উঠা নহয়, আৰু বহুত অপ্ৰয়োজনীয় খৰচ কমি যায়।
যদিও প্ৰতিটো অৰ্ডাৰৰ লাভ বিশেষভাৱে বেছি নহ’বও পাৰে, সুবিধাটো স্থিৰতাত নিহিত হৈ আছে, আৰু প্ৰতিটো অৰ্ডাৰ এটাই।
আনটো প্ৰকাৰ হ’ল যিসকলে প্ৰক্ৰিয়াটোক অধিক পৰিপক্ক কৰি তুলিছে আৰু প্ৰামাণিক পেকেজ বা আংশিক সংস্কাৰৰ বিশেষজ্ঞ।
সামগ্ৰীবোৰ নিৰ্দিষ্ট, প্ৰক্ৰিয়াটো নিৰ্দিষ্ট, শ্ৰমিকসকলৰ ভালদৰে সহযোগিতা, কাৰ্যক্ষমতা বেছি, লোকচান কম, আৰু পৰিচালনা মসৃণ, যাতে লাভ অলপ ভাল হ’ব পাৰে।

আটাইবোৰ কথাৰ পাছতো সজ্জা উদ্যোগত কিবা “বিপুল লাভ” আছেনে?
হয়, কিন্তু এনে নহয় যে সমগ্ৰ উদ্যোগটোৱে বিপুল লাভ কৰিছে, কিন্তু কিছুমান অনিয়মিত গেমপ্লে বিপুল লাভৰ দৰে দেখা যায়।
যদি আপুনি ৰুটিনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আৰু মানুহক প্ৰতাৰণা কৰা সেই কোম্পানীবোৰক নমুনা হিচাপে লয়, তেন্তে এই উদ্যোগটো সঁচাকৈয়ে যথেষ্ট অন্ধকাৰ; কিন্তু যদি আপুনি সেইসকল লোকক চায় যিসকলে নিৰ্মাণ স্থানত সৎভাৱে কাম কৰে, প্ৰক্ৰিয়াটো অনুসৰণ কৰে, আৰু সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’লে দায়িত্ব ল’বলৈ ইচ্ছুক, তেন্তে আপুনি দেখিব যে তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে কঠোৰ ধন উপাৰ্জন কৰে।

বহু সময়ত মানুহে ইয়াক ব্যয়বহুল বুলি ভাবে, আনটো পক্ষ সঁচাকৈয়ে বেয়া হোৱাৰ বাবেই নহয়, কিন্তু সজ্জাটো নিজেই ব্যয়বহুল হোৱাৰ বাবে।
ইয়াত বহুত মানুহ, বহু লিংক, আৰু বহু সময় জড়িত হৈ থাকে, আৰু ভুলৰ কোনো স্থান নাই।
যিকোনো ঠাইতে পুনৰ কাম কৰিলে আপোনাৰ প্ৰকৃত ধন খৰচ হ’ব।
ইয়াৰ উপৰিও বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি শ্ৰমৰ খৰচ বৃদ্ধি পাইছে, আৰু ভাল মাষ্টৰক ধৰি ৰখাটো ক্ৰমান্বয়ে কঠিন হৈ পৰিছে। যদি আপুনি খৰচ কম কৰিব বিচাৰে তেন্তে শেষত লাভ নহয়, গুণগত মান হ্ৰাস পাব পাৰে।

গতিকে সজ্জা উদ্যোগটোৱে আৰম্ভণিৰে পৰাই “লাভজনক” বুলি কোৱাৰ পৰিৱৰ্তে ইয়াক আন এটা কোণৰ পৰা চোৱাটোৱেই ভাল।
উচ্চ উদ্ধৃতিৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আন পক্ষই নিশ্চিতভাৱে অধিক উপাৰ্জন কৰিব; কম উদ্ধৃতিৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আপুনি সুবিধা ল’ব।
বহু সময়ত আটাইতকৈ কম মূল্যৰ উদ্ধৃতিটোৱেই শেষত আটাইতকৈ দামী হৈ পৰে।
কাৰণ আগতে যিখিনি জমা হৈছিল, সেইখিনি অতিৰিক্ত বস্তু, ৰেংলিং, পুনৰ কাম, আৰু বিক্ৰীৰ পিছৰ সেৱা হেৰুৱাৰ জৰিয়তে অলপ অলপকৈ, বা তাতোকৈ বেছিকৈ ঘূৰাই লোৱা হ’ব পাৰে।

যদি আপুনি সঁচাকৈয়ে সজাব বিচাৰে তেন্তে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল মুঠ মূল্যৰ সংখ্যাবোৰত খং কৰা নহয়, বৰঞ্চ প্ৰতিটো বস্তু কেনেকৈ আহিছে, কি সামগ্ৰী, কাৰুকাৰ্য্য কেনেকৈ কৰা হৈছে, কি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে আৰু কি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই, আৰু পিছলৈ যিকোনো সমস্যাৰ বাবে কোন দায়ী হ’ব সেয়া স্পষ্টকৈ চাব লাগে।
এই প্ৰশ্নবোৰ ভালদৰে সুধিলে আচলতে বহুতো ফান্দৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি।
কেৱল বিপদ বচাবলৈ ভয় লাগে। আৰম্ভণিতে স্পষ্টকৈ সুধিব পৰা নাছিলো, তাৰ পিছত কেৱল অনুমানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিলোঁ। শেষত টকা খৰচ কৰি খং উঠিল।

সজ্জা উদ্যোগটোৱে সঁচাকৈয়ে শেহতীয়া বছৰবোৰত বহু সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছে, আৰু সঁচাকৈয়ে সমালোচনাৰ স্থান আছে।
কিন্তু সাধাৰণতে বিশাল লাভ বুলি ক’বলৈ গ’লে মই ভাবো এইটো সঠিক নহয়।
অধিক নিখুঁতভাৱে ক’বলৈ গ’লে এইটো এনে এটা উদ্যোগ যিটো দেখাত সজীৱ যদিও আচলতে ই অতি বেদনাদায়ক।
কিছুমান মানুহে তাত দ্ৰুত টকা উপাৰ্জন কৰে, আন কিছুমানে তাত জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে; কিছুমানে ক্লায়েণ্টক এককালীন চুক্তি হিচাপে গণ্য কৰে, আনহাতে কিছুমানে সঁচাকৈয়ে ডাউন-টু-আৰ্থভাৱে ঘৰ নিৰ্মাণ কৰিব বিচাৰে।

এতিয়া সকলোৰে তথ্য অধিক স্বচ্ছ হৈ পৰিছে, আৰু মালিকসকলে অধিক বুজিব পৰা হৈছে। কেৱল প্ৰতাৰণাত নিৰ্ভৰ কৰাটোৱেই এতিয়া আগৰ দৰে ফলপ্ৰসূ নহয়।
ভৱিষ্যতে যিসকল লোক থাকিব তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই হ’ব যিসকলে দাম স্পষ্টকৈ বুজাবলৈ ইচ্ছুক, কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিব, আৰু বিক্ৰীৰ পিছৰ সেৱাৰ যত্ন ল’ব।
যিসকলে কেৱল সুৰুঙাৰ সুবিধা লৈ পলাব বিচাৰে তেওঁলোকৰ কথা ক’বলৈ গ’লে সোনকালে বা পিছত বজাৰে তেওঁলোকক স্ক্ৰীণ আউট কৰিব।

আটাইবোৰৰ পিছতো টকা উপাৰ্জন কৰাটো সহজ নহয়, সজ্জাৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা।
আপুনি যি দেখিছে সেয়া এটা উদ্ধৃতি, আৰু আনসকলে যি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছে সেয়া হ’ব পাৰে সমগ্ৰ শৃংখলটোৰ খৰচ আৰু বিপদ।
এই ব্যৱসায়টো “লাভজনক” নেকি সঁচাকৈয়ে জানিব বিচাৰো। কেৱল ইউনিটৰ দামটো নাচাব, সামগ্ৰিক পৰিস্থিতিটোও চাওক।
যদি আপুনি খিৰিকীৰ কাগজৰ এই স্তৰটো বিন্ধি দিয়ে, তেন্তে আপুনি জানিব যে বিশেষভাৱে ব্যয়বহুল যেন লগা বহুতো বস্তু আচলতে বৰ লাভজনক নহ’বও পাৰে; আৰু যিবোৰ বিশেষভাৱে সস্তীয়া দেখা যায়, সেইবোৰে প্ৰায়ে মানুহক ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰাৰ সম্ভাৱনা বেছি।