জি-৭ শেষ হোৱাৰ লগে লগে আৰু লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ হোৱাৰ লগে লগে বিশ্বৰ খননৰ পৰিৱেশ হঠাতে পুনৰ উত্তেজিত হৈ পৰিল। চীনৰ আপুৰুগীয়া পৃথিৱী, টাংষ্টেন আদিৰ জটিল যোগানৰ পৰা মুক্তি পোৱাটো সঁচাকৈয়ে ইমান সহজ নেকি? বিভিন্ন দেশৰ হিচাপ উন্মোচিত হয় আৰু নিৰ্মাতাসকলে সঘনাই ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰে। যোগান শৃংখলৰ আঁৰত কি কি সমস্যা লুকাই আছে?
যোৱা দহ বছৰত যেতিয়া বিশ্বই নতুন শক্তি, ইলেক্ট্ৰনিকছ, আৰু সামৰিক উদ্যোগৰ উন্নীতকৰণ কৰিছিল, তেতিয়া ই নীৰৱে মৌলিক কেঁচামাল আৰু উচ্চমানৰ গলনাংকৰ উৎপাদন চীনক গতাই দিছিল। ২০২৪ চনৰ ভিতৰত জি-৭-এ পোনপটীয়াকৈ ঘোষণা জাৰি কৰি ২০৩০ চনৰ ভিতৰত যিকোনো দেশৰ মূল খনিজ পদাৰ্থৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা ৬০%তকৈ কম হ’ব লাগে, আৰু তাতোকৈও নিৰ্দয়ভাৱে ই ৫০%ৰ ওচৰ চাপিব লাগে। সকলোৱে বুজি পায় যে এইটো কোনো যাদৃচ্ছিক শ্লোগান নহয়, বৰঞ্চ সংখ্যাৰ প্ৰকৃত গণনাহে, যাতে চীনৰ আপুৰুগীয়া পৃথিৱী, স্থায়ী চুম্বক আদিৰ ৰপ্তানিৰ দ্বাৰা পশ্চিমীয়া দেশসমূহক বাধাগ্ৰস্ত কৰিব পৰা যায়। alt=”সম্পৰ্কীয় ছবি ১”>
নীতিৰ বিবৃতিসমূহ আকাশলংঘী হৈছে, আৰু সমৰ্থনকাৰী ব্যৱস্থাসমূহ দ্ৰুতভাৱে আহি আছে। নতুন মিত্ৰতা, কৌশলগত মজুত, পুনঃব্যৱহাৰ, জি-৭ য়ে জৰুৰীকালীন সমন্বয় পৰিকল্পনা আৰম্ভ কৰিছে। ফলত এই ধুমুহাৰ অধীনত চীনৰ ৰপ্তানি নিয়ন্ত্ৰণ ব্যৱস্থাটো ধাপে ধাপে উন্নীত কৰা হৈছে। কেৱল আইনী পৰ্যায়ত নিয়ম নিৰ্ধাৰণ কৰা নহয়, আৰু সামৰিক উদ্দেশ্যৰ সৈতে জড়িত ৰপ্তানি কঠোৰভাৱে নিয়ন্ত্ৰিত হোৱাই নহয়, আনকি জাপানলৈ উচ্চমানৰ টাংষ্টেন সামগ্ৰী ৰপ্তানিৰ বাবে সামৰিক চেনেলসমূহো ২০২৬ চনত পোনপটীয়াকৈ বিচ্ছিন্ন কৰা হ’ব।
এয়া কূটনৈতিক সংঘাত যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু আচলতে খনিজ ৰপ্তানিৰ প্ৰতিটো কঠোৰতাই উৎপাদন পৰিৱেশ তন্ত্ৰক গভীৰভাৱে জোকাৰি যায়। চীন কেৱল অক্সিজেনৰ প্ৰধান খেলুৱৈ নহয়, শোধন আৰু গলনা প্ৰক্ৰিয়াৰ দায়িত্বত থকা ব্যক্তিও, যাৰ কাৰিকৰী সীমা সৰ্বোচ্চ। আপুৰুগীয়া পৃথিৱী আৰু টাংষ্টেনৰ দৰে খনিজ পদাৰ্থ চীনত উচ্চমানৰ প্ৰক্ৰিয়াকৰণৰ অধীনত থাকে আৰু তাৰ পিছত পশ্চিমীয়া নতুন শক্তিৰ বাহন, বতাহৰ শক্তি, সামৰিক উদ্যোগ আৰু ইলেক্ট্ৰনিক এছেম্বলি লাইনলৈ বৈ যায়। G7 এ “ডি-ৰিলায়েন্স” কৰিব বিচাৰে, কিন্তু এই লিংকৰ ব্যৱধানটো এখন সভাত এটা গোট স্থাপন কৰি পূৰণ কৰিব নোৱাৰি। উদাহৰণস্বৰূপে, শেষৰ ৰাউণ্ডত চিপছৰ যোগান কৰ্তন কৰা হৈছিল যদিও চিপছ ক্ৰয়ৰ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল। প্ৰস্তুতকাৰীয়ে সেইবোৰ সলনি কৰিবলৈ যোগানৰ উৎস সলনি কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। এবাৰ বিৰল মাটি, টাংষ্টেন, আৰু উচ্চমানৰ গলনাংক নিষিদ্ধ কৰিলে, আনকি মৌলিক সামগ্ৰীৰ নিশ্চয়তা দিব নোৱাৰি, আৰু টাৰ্মিনেল উদ্ভাৱন কেঁচামালৰ সীমাত পোনপটীয়াকৈ আবদ্ধ হৈ পৰে।
জি৭ নম্বৰ দিবলৈ ইমান ব্যাকুল কিয়? কাৰণ, জটিল মুহূৰ্তত “আবদ্ধ” হ’বলৈ সকলোৱে ভয় কৰে। যদিহে নীতি এদিন পলম হয় তেন্তে কৌশলগত মজুত অধিক অনিশ্চিত হৈ পৰিব। লিথিয়াম আৰু নিকেলৰ দৰে খনিজ পদাৰ্থক উদাহৰণ হিচাপে লৈ পশ্চিমীয়া দেশসমূহে নতুন উৎপাদন ক্ষমতাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ প্ৰক্ৰিয়া অনুসৰণ, পুনঃব্যৱহাৰ, আৰু ৰাজসাহায্যৰ পাইলট কামত ব্যস্ত, কিন্তু প্ৰকৃত কাৰ্য্যকলাপ অতি লেহেমীয়া। “নতুন খনিৰ খনন লেহেমীয়া, পৰিৱেশ অডিট কঠোৰ, আৰু সক্ষম কাৰিকৰী বিদ্যাবিদ কম।” হেৰুৱা মাটিখিনি পূৰণ কৰিবলৈ কিমান মূলধন বিনিয়োগ কৰিব লাগিব সেয়া ধৰি লোৱাটো কঠিন। ইয়াৰ উপৰিও এই মিত্ৰতা এতিয়াও একক নহয়। আমেৰিকাই যোগান শৃংখলৰ সুৰক্ষাক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে, ফ্ৰান্স আৰু জাৰ্মানীয়ে খৰচৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দিয়ে আৰু জাপান আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াই দ্বিপাক্ষিক চুক্তিৰ প্ৰতি আগ্ৰহী। সকলোৱে ইয়াত কিছু সুবিধা পাব বিচাৰে, কিন্তু “মিত্ৰ”ৰ বাবে কোনেও ধন দিবলৈ ইচ্ছুক নহয়।
চীনে কেৱল ৰপ্তানি নিয়ন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰিছে, যিটো নিয়মত পৰিণত হৈছে আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা, স্বাৰ্থ আৰু সামৰিক উদ্দেশ্যৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত। প্ৰতিবাৰেই কোনো নীতি ৰূপায়ণ হ’লেই বিশ্বৰ উদ্যোগসমূহে তৎক্ষণাত স্পষ্ট প্ৰভাৱ পেলায়। ২০২৬ চনত জাপানলৈ টাংষ্টেনৰ ৰপ্তানি বন্ধ হৈ যাব, আৰু জাপানৰ উৎপাদন উদ্যোগে জৰুৰীকালীন ভিত্তিত মূল্যৰ সালসলনি আৰু উৎপাদন হ্ৰাস কৰিব লাগিব। এই ৰাউণ্ড, পুনঃব্যৱহাৰ, প্ৰিমিয়াম ক্ৰয়, আৰু ইনভেণ্টৰী হজম অভ্যাসগত সঁহাৰি হৈ পৰিছে, কিন্তু ই কিছু সময়ৰ বাবেহে থাকিব পাৰে। চীনৰ ৰপ্তানি আইন অনুসৰি সালসলনি কৰা হৈছিল, বিশ্বৰ মূল্যৰ লগে লগে উঠা-নমা কৰা হৈছিল আৰু তলৰ স্তৰৰ নিৰ্মাতাসকলৰ উৎপাদন ব্যয় আৰু যোগান শৃংখলৰ স্থিৰতাৰ ওপৰত হেঁচা বৃদ্ধি পাইছিল।
বহু কোম্পানীয়ে বিশ্বাস কৰে যে সামগ্ৰী জমা কৰি আৰু হতাশ হৈ পুনঃব্যৱহাৰ কৰি দিনটো ৰক্ষা কৰিব পাৰি। আচলতে “বেকআপ সমাধান” যথেষ্ট সংকীৰ্ণ। চীনৰ ৰপ্তানি নীতি সলনি হ’লেই বজাৰৰ টাৰ্মিনেলসমূহে প্ৰায় লগে লগে মূল্যবৃদ্ধি, অৰ্ডাৰ হ্ৰাস, আৰু উচ্চ মূল্যত সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিবলৈ লৰালৰিকৈ অনুসৰণ কৰিব। প্ৰতিটো লিংক টাৰ্মিনেল নিৰ্মাতাসকললৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। “কেঁচামালৰ দুৱাৰত উদ্ভাৱন ৰৈ যায়”, এই বাক্যটো আজি ব্যৱহাৰ কৰিলে একেবাৰেই অতিৰঞ্জিত নহয়।
বহুতে বিশ্বাস কৰে যে স্থানীয় খনন উদ্যোগত বিনিয়োগ কৰিলে নিৰ্ভৰশীলতা সমাধান কৰিব পাৰি। দৰাচলতে চীনৰ উচ্চমানৰ পৃথকীকৰণ, সেউজ গলনা প্ৰযুক্তি আৰু দশক দশক ধৰি জমা হোৱা সামগ্ৰিকভাৱে আপষ্ট্ৰিম আৰু ডাউনষ্ট্ৰিম দক্ষতাই হৈছে বাধা। উদাহৰণস্বৰূপে ইউৰোপীয় সংঘই যোৱা বছৰৰ শেষৰ ফালে বহু উচ্চপদস্থ বিষয়াৰ সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল। তেওঁলোকৰ আত্মবিশ্বাস আছিল যে তেওঁলোক কাৰো বিৰোধী নহয়, কিন্তু তেওঁলোকে অপ্ৰস্তুতভাৱে “আবদ্ধ” হোৱাৰ ভয় কৰিছিল। বিভিন্ন দেশৰ নিৰ্মাতাসকলে সুৰুঙা ঠিক কৰিব বিচাৰিছিল যদিও দেখিলে যে যদি তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে চীনৰ গলনা ক্ষমতা আৰু খৰচৰ সুবিধা সলনি কৰিব বিচাৰে তেন্তে খৰচ কৰা ধন আৰু সময় অগণন হ’ব।
পাছত উল্লেখ কৰিবলগীয়া আন এটা উদাহৰণ আছে। প্ৰথম বছৰবোৰত দক্ষিণ আমেৰিকাই স্থানীয় লিথিয়াম অক্সিজেন উৎপাদন বিকাশৰ চেষ্টা কৰিছিল যদিও পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ অনুমোদন, উৎপাদন ক্ষমতাৰ সমৰ্থন আৰু খননৰ পৰা গলনালৈকে কাৰিকৰী নাটনিৰ মাজত আবদ্ধ হৈ পৰিছিল। ফলত প্ৰকল্পটোত কেইবাবছৰ পলম হৈ থাকিল আৰু ইয়াৰ পৰিপূৰক আমদানিৰ দ্বাৰাহে হ’ল। আনহাতে অষ্ট্ৰেলিয়ালৈ চালে দেখা যায় যে যদিও ইয়াত বৃহৎ পৰিমাণৰ খনিজ সম্পদ আছে, তথাপিও ইয়াৰ প্ৰযুক্তি আৰু ঔদ্যোগিক শৃংখলৰ গভীৰতা অপৰ্যাপ্ত। এতিয়াও মূল অক্সিজেন শোধনৰ বাবে চীনলৈ লৈ যাব লাগে আৰু তাৰ পিছত ৰপ্তানি কৰিব লাগে। এনে বিপৰীত নমুনাই দেখুৱাইছে যে কেৱল অক্সিজেনৰ উপস্থিতিৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে যোগান শৃংখল স্বাধীন। প্ৰযুক্তি আৰু নীতিগত সমৰ্থন অবিহনে শেষৰ সামগ্ৰীসমূহ এতিয়াও চীনৰ পৰা অবিচ্ছেদ্য।
সকলোৱে “ৰিস্ক হ্ৰাস” বুলি চিঞৰিছে, কিন্তু যদি বিশ্বব্যাপী যোগান শৃংখলে “শ্বাফেল” কৰিব বিচাৰে, তেন্তে দুবছৰ বা তিনিবছৰত সেয়া নহ’ব। চীনৰ উচ্চ থ্ৰেছহ’ল্ড প্ৰযুক্তি আৰু গণ উৎপাদন ক্ষমতাৰ আঁৰত আছে উচ্চ মূল্যৰ সিঁচৰতি ধাতু যেনে বিৰল পৃথিৱী, টাংষ্টেন, টেলুৰিয়াম, বিচমুথ, মলিবডিনাম, ইণ্ডিয়াম। জি-৭ মিত্ৰজোঁটে নিৰ্ধাৰণ কৰা লক্ষ্য হৈছে কেৱল সামূহিকভাৱে আত্ম-উদ্ধাৰক ত্বৰান্বিত কৰা। তেওঁলোকে কয় যে তেওঁলোকে স্বাধীন হ’ব বিচাৰে, কিন্তু আচলতে তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত অগ্ৰগতিৰ তুলনাত এতিয়াও অধিক “উদ্বেগ অনুৰণন” আছে।
উদ্যোগটোত এনে এটা কণ্ঠও আছে যিয়ে অনুভৱ কৰে যে আমি কৌশলগত মজুত আৰু পুনঃব্যৱহাৰৰ ওপৰত যিমানেই কঠোৰ পৰিশ্ৰম নকৰোঁ কিয়, চীনৰ ৰপ্তানিৰ প্ৰতি থকা উদ্বেগক মৌলিকভাৱে নিৰ্মূল কৰাটো কঠিন হ’ব। বিশ্বব্যাপী নিৰ্মাতাসকলে কেঁচামাল, যোগান শৃংখল, আৰু প্ৰযুক্তি উন্নীতকৰণৰ মাজত দোল খাইছে। ফলত দাম বৃদ্ধি, উদ্ভাৱন লেহেমীয়া, আৰু ডেলিভাৰী চক্ৰ দীঘলীয়া। প্ৰকৃত পৰীক্ষাটো হ’ল কোনে বেছি খৰচ বহন কৰিব পাৰে আৰু কোনে হেঁচা সহ্য কৰাৰ ক্ষমতা অধিক শক্তিশালী, আৰু নিয়মবোৰে তেওঁৰ অনুকূল হ’ব।
চীনে এইবাৰ ৰপ্তানিৰ সালসলনি কৰাটো কেৱল এটা কঠিন পদক্ষেপ নহয়, উদ্যোগটোৰ কণ্ঠৰ বাবে এক সক্ৰিয় “মূল্য নিৰ্ধাৰণ শক্তি”ও। যিয়ে খনিজ পদাৰ্থ কিনিব বিচাৰে তেওঁ চৰ্তসমূহৰ আলোচনা কৰিব লাগিব আৰু আৰু আনক নীতি নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ দিব নোৱাৰে। এয়া ইতিমধ্যে বাস্তৱত পৰিণত হৈছে। বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ে ১৮ জুনত উল্লেখ কৰিছিল যে ই “গোলকীয় ঔদ্যোগিক শৃংখলৰ স্থিতিশীলতা বজাই ৰাখে”। ইয়াৰ মনোভাৱ স্পষ্ট, আইনী আৰু অনুসৰণকাৰী, আৰু সৰু সৰু মহলৰ বিৰোধিতা কৰে। যোগান শৃংখলৰ খেলখন শেষ হোৱাৰ পৰা বহু দূৰত।
G7 এ বাছি ল’ব পৰা পথটো অতি স্পষ্ট। এফালে মিত্ৰতাই নিজকে সহায় কৰি আহিছে, লাহে লাহে ৰাজসাহায্য আৰু নীতিৰ উন্নতি সাধন কৰিছে, গাঁথনিগত মূল্যবৃদ্ধি গ্ৰহণ কৰিছে, আৰু ঔদ্যোগিক শৃংখলৰ পুনৰ গঠন ত্বৰান্বিত কৰিছে, কিন্তু ইয়াৰ বাবে সময়সাপেক্ষ আৰু ব্যয়বহুল। আনটো পক্ষ হ’ল চীনৰ সৈতে উচ্চ পৰ্যায়ৰ সহযোগিতা বজাই ৰখা। যেতিয়া নিজৰ সামৰ্থ্য যথেষ্ট হ’ব তেতিয়াহে ই প্ৰকৃততে স্বাধীন হ’ব পাৰে। যিকোনো প্ৰকাৰে, সময় আৰু ধনৰ প্ৰয়োজন।
এতিয়াৰ পৰা ২০৩০ চনৰ ভিতৰত বিশ্বৰ উৎপাদন উদ্যোগটোৱে অনিবাৰ্যভাৱে মূল্যবৃদ্ধিৰ এক ৰাউণ্ড অনুভৱ কৰিব আৰু উদ্ভাৱন আৰু যোগানৰ ক্ষেত্ৰত পূৰ্বৰ দৰে দ্ৰুত নহ’ব। প্ৰতিটো খনিজ নীতিৰ সালসলনিয়ে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সহযোগিতা আৰু ঔদ্যোগিক নিৰ্বাচনক প্ৰসাৰিত কৰে। ভালদৰে চালে আমি ভৱিষ্যতে এম অ’, গেলিয়াম, আৰু নতুন নেন’মেটেৰিয়েলৰ দৰে তলৰ খণ্ডৰ যোগান “গাৰ্ডৰেল”ৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিব লাগিব। শেষত এতিয়াও সাধাৰণ গ্ৰাহকৰ ওপৰত হেঁচা পৰিছে, যিয়ে কেঁচামালৰ দাম বৃদ্ধিৰ বাবে ধন দিব লাগিব।
এই মূল খনিজ খেলখনে উৎপাদন উদ্যোগক “ক্ষতি-ক্ষতি খৰচ আৰু নীতি”ৰ নতুন চক্ৰলৈ ঠেলি দিছে। চীনে নিৰ্দিষ্ট পদক্ষেপ ল’লে আৰু জি-৭ মিত্ৰজোঁটে নিজকে ৰক্ষা কৰিলে। এই খেলখন কেনেকৈ শেষ হ’ব কোনেও ক’ব নোৱাৰে। হ্ৰস্বম্যাদীভাৱে যোগান আৰু মূল্য কোনে সুস্থিৰ কৰিব পাৰে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। দীৰ্ঘম্যাদীভাৱে ই প্ৰযুক্তি আৰু ঔদ্যোগিক শৃংখলৰ গভীৰতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। গ্লোবেল মেনুফেকচাৰিং পুনৰ লিখা হৈছে, আৰু খেল চলি আছে।
