মই মোৰ ঘৰটো ৱাটাৰপ্ৰুফিঙৰ বাবে লাখ লাখ টকা খৰচ কৰিলোঁ, কিন্তু তাত থকাৰ মাত্ৰ ছমাহৰ পিছতেই লিক হ’ল?
শ্ৰমিকসকলে আৰ্দ্ৰতাৰ বাবে বেৰখনক দোষাৰোপ কৰে, ডেভেলপাৰে বসতি স্থাপনৰ বাবে ভেটিটোক দোষাৰোপ কৰে আৰু সামগ্ৰী যোগানকাৰীয়ে নিৰ্মাণটোক ভালদৰে নকৰাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰে।
ইয়াৰ দায়িত্ব কোনেও লোৱা নাই।
এয়া একেবাৰেই বিচ্ছিন্ন ঘটনা নহয়, বৰঞ্চ ৱাটাৰপ্ৰুফিং উদ্যোগৰ এক দশক পুৰণি সমস্যা।
বহুতে নাজানে যে এই উদ্যোগটোৱে কেতিয়াও পানী লিক হোৱাৰ ভয় কৰা নাই। পানী লিকেজৰ যুক্তি সাধাৰণ মানুহে বুজিব বুলি ভয় কৰে, সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটো মুকলি আৰু স্বচ্ছ হ’ব বুলি ভয় কৰে, আৰু সুকলমে চলিব পৰা পদ্ধতিগত সমাধান কাৰ্যকৰী হ’ব বুলি ভয় কৰে। যোৱা কেইটামান দশকত উদ্যোগটোৱে জীৱন নিৰ্বাহৰ বাবে “তিনিটা বস্তু”ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আহিছে: অনুমান কৰা, কথা কোৱা আৰু ভাগ্য।
কোনো সমস্যা হ’লে সদায় অদৃশ্য ঠাইলৈ ঠেলি দিয়া হয়।
আজি লাইমেইৰ বাৰিষা বৰ গধুৰ, আৰু কাইলৈ তৃণমূল স্তৰ শুকান নহয়। যিয়েই নহওক, পানী কেনেকৈ বৈ যায় সেয়া সাধাৰণ মানুহে ধৰিব নোৱাৰে। পানী লিক হোৱাটো সদায় এটা অস্পষ্ট “দুৰ্ঘটনা”, আৰু যিকোনো ব্যক্তিয়েই ইয়াৰ দায়িত্ব সম্পূৰ্ণৰূপে ল’ব পাৰে।
এতিয়া দশক দশক ধৰি খেলা এই গেমপ্লে ব্যৱস্থাটো খেলিব নোৱাৰা হ’বলৈ ওলাইছে।
গৃহ নিৰ্মাণ আৰু নগৰ-গ্ৰাম্য উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ে স্পষ্টভাৱে নিৰ্দেশ দিছে যে অট্টালিকাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশত জলনিৰোধক স্তৰৰ ডিজাইন সেৱা জীৱন ২০ বছৰৰ কম হ’ব নালাগে, আৰু সমগ্ৰ উদ্যোগটোৱে সম্পূৰ্ণ জীৱনচক্ৰ ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে এক পদ্ধতিগত পানী নিবাৰণ পৰিকল্পনা প্ৰচাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে।
আগতে সা-সামগ্ৰী ৰখা আৰু কাম গতাই দিয়া আৰু তাৰ পিছত মেৰামতিৰ ধন ঘটাৰ বাবে ঘূৰি অহাৰ অদূৰদৰ্শী পন্থাটো নীতিৰ দ্বাৰা পোনপটীয়াকৈ বাধা দিয়া হৈছিল। “পানী বন্ধ কৰি পানী টিপি”ৰ অস্থায়ী মেৰামতিৰ মানসিকতাৰে আৰু কোনেও কাম কৰিবলৈ সাহস নকৰে।
২০ বছৰৰ ৱাৰেণ্টীৰ প্ৰয়োজনীয়তাক সমৰ্থন কৰিবলৈ দীৰ্ঘম্যাদী স্থায়িত্ব আৰু গাঁথনিগত সংহতিৰ যুক্তি আৰম্ভণিৰে পৰাই বুজিব লাগিব।
ইণ্টাৰনেট অৱ থিংছ আৰু বিমৰ দৰে নতুন প্ৰযুক্তিয়েও ৱাটাৰপ্ৰুফিং উদ্যোগত প্ৰৱেশ কৰিছে। আজিকালি বহুতো নতুন প্ৰকল্পই গঠনটোত পোনপটীয়াকৈ এম্বেডেড চেন্সৰ সন্নিৱিষ্ট কৰে।
২৪ ঘণ্টাই আভ্যন্তৰীণ আৰ্দ্ৰতা আৰু উষ্ণতা বাস্তৱ সময়ত নিৰীক্ষণ কৰা হয়, আৰু পানী লিক হোৱাৰ সামান্যতম চিন থাকিলেও আগতীয়াকৈ সতৰ্ক কৰি দিব পাৰি।
বিম মডেলিং ব্যৱহাৰ কৰিলেও পানীৰ সকলো সম্ভাৱ্য পথ আগতীয়াকৈ অনুকৰণ কৰিব পাৰি। কোনবোৰ ফাঁকেৰে পানী পাৰ হ’ব পাৰে, আৰু কোনবোৰ ন’ডে সহজে পানী জমা কৰিব পাৰে, এই সকলোবোৰ টেবুলত স্পষ্টকৈ ৰখা হৈছে।
ভৱিষ্যতে কোনোবাই মুখ মেলিলে ক’ব যে উখহি উঠাটো সামগ্ৰীৰ গুণগত মান বেয়া হোৱাৰ বাবে আৰু অস্বাভাৱিক বতৰৰ বাবে লিকেজ হৈছে। তেওঁলোকে প্ৰত্যক্ষভাৱে অনুসৰণযোগ্য তথ্য ব্যৱহাৰ কৰি কাৰণ আৰু প্ৰভাৱৰ শৃংখলটো পেলাই দিব।
আজিকালি বিভিন্ন ঠাইত পানী নিবাৰণ কৰা শ্ৰমিকসকলৰ পেছাদাৰী দক্ষতাও প্ৰমাণিত হৈছে, আৰু প্ৰৱেশৰ বাধাসমূহ বহু পৰিমাণে উত্থাপন হৈছে।
কেৱল দুজন শ্ৰমিক নিয়োগ কৰি কাম আৰম্ভ কৰাটো এতিয়া সম্ভৱ নহয়। সকলো নিৰ্মাণ শ্ৰমিকে পদ্ধতিগতভাৱে পানী নিবাৰণৰ পথ যুক্তি আৰু গাঁথনিগত নীতি শিকিব লাগিব। একে প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবে ঐক্যবদ্ধ মানদণ্ড আছে। দহজন মাষ্টৰে দহটা বেলেগ বেলেগ ধৰণে কাম কৰাৰ ক্ষোভজনক পৰিস্থিতি আৰু নাথাকিব।
জীৱিকা নিৰ্বাহৰ বাবে অস্পষ্ট তথ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাৰ সেই ভাল দিনবোৰৰ অন্ত পৰিছে।
যুক্তি, স্বচ্ছতা, আৰু ব্যৱস্থাক ভয় কৰা পুৰণি ৰুটিন সোনকালে বা পিছত নাইকিয়া হ’ব। পানী লিক হোৱাটো এতিয়া বুজাব নোৱাৰা দুৰ্ঘটনা নহয়। যিসকলে ভুল কৰে তেওঁলোকে ফলাফলৰ বাবে দায়ী হ’ব লাগিব।
উদ্যোগটো এনেকুৱা হ’ব লাগে।
