আজিকালি বুদ্ধিমান সঁজুলিৰ গৱেষণা আৰু বিকাশ প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি অব্যাহত আছে যদিও ই কেতিয়াও ৰবটৰ সহায়ত কয়লা খনি সম্পূৰ্ণৰূপে খনন কৰিব পৰা নাই।
হাতৰ শ্ৰম এতিয়াও ভূগৰ্ভস্থ কাম-কাজৰ মূলসুঁতিৰ পদ্ধতি।
বহুতে প্ৰশ্ন কৰে যে উন্নত সঁজুলি কিয় ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। ইয়াৰ আঁৰত একাধিক ব্যৱহাৰিক বাধা আছে।
সঁজুলিৰ খৰচ নিজেই উচ্চ পৰ্যায়ত আছে। খনন ৰবট নিৰ্মাণৰ খৰচ দৈনিক ভাড়াতীয়া শ্ৰমিকৰ দৰমহাতকৈ বহু বেছি। সঁজুলিসমূহ ব্যৱহাৰ কৰাৰ পিছত দৈনিক ৰক্ষণাবেক্ষণ, অংশ সলনি কৰা, আৰু নিয়মীয়া ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবে ধন বিনিয়োগ কৰা হ’ব।
সামগ্ৰিক হিচাপ-নিকাচৰ পিছত উদ্যোগসমূহৰ বাবে বৃহৎ পৰিসৰৰ সঁজুলি সলনি কৰাৰ খৰচ বহন কৰাটো কঠিন, আৰু অৰ্থনৈতিক লাভে আশা কৰা ধৰণৰ মানদণ্ড পূৰণ কৰিব নোৱাৰে।
মজলীয়া আকাৰৰ কয়লা খনন কোম্পানী এটাক উদাহৰণ হিচাপে ল’লে, যদিহে বৰ্তমানৰ হাতৰ খনন পদ্ধতিটো সম্পূৰ্ণৰূপে ৰবট খননৰ দ্বাৰা সলনি কৰিব লাগে, তেন্তে প্ৰাৰম্ভিক সঁজুলি ক্ৰয়ৰ খৰচ লাখ লাখ ইউয়ান পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে, যিটো বহু কোম্পানীয়ে এক অসহ্যকৰ খৰচ।
তদুপৰি পৰৱৰ্তী ৰক্ষণাবেক্ষণৰ খৰচকো তুচ্ছজ্ঞান কৰিব নোৱাৰি।
সঁজুলিসমূহৰ স্বাভাৱিক কাৰ্য্যকলাপ নিশ্চিত কৰিবলৈ প্ৰতি বছৰে লাখ লাখ ইউয়ানৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে।
ভূগৰ্ভস্থ কাৰ্য্যকলাপৰ পৰিৱেশৰ পৰিস্থিতিয়েও বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন সঁজুলিৰ পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি কৰে।
খনিৰ সুৰংগটোৰ ভিতৰৰ পোহৰ ম্লান, মাটি উখহি উঠা আৰু যিকোনো সময়তে শিলৰ গঠন সলনি হ’ব পাৰে।
ৰবটৰ ফিক্সড অপাৰেটিং প্ৰগ্ৰেমে জৰুৰীকালীন অৱস্থাত নমনীয়ভাৱে সঁহাৰি জনাব নোৱাৰে, আৰু সঁজুলিসমূহৰ বাবে নিখুঁত খনন কাৰ্য্যকলাপ সঠিকভাৱে সম্পূৰ্ণ কৰাটো কঠিন।
উদাহৰণস্বৰূপে, শিলৰ গঠন হঠাতে ভাঙি পৰা বা গেছ লিক হোৱাৰ সন্মুখীন হ’লে ৰবটে মানুহৰ দৰে দ্ৰুতভাৱে সঁহাৰি জনোৱা আৰু ফলপ্ৰসূ প্ৰতিকাৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰাটো কঠিন হৈ পৰে।
যান্ত্ৰিক কাৰ্য্যকলাপৰ বৃহৎ পৰিসৰৰ ব্যৱহাৰেও বৃহৎ সংখ্যক শ্ৰমিক নিযুক্তিৰ সমস্যা জড়িত কৰিব। দেশত বিপুল সংখ্যক লোকে খনন সম্পৰ্কীয় কামত নিয়োজিত হৈ পৰিছে।
এবাৰ মেচিনে শ্ৰমৰ ঠাই সম্পূৰ্ণৰূপে ল’লে বৃহৎ সংখ্যক অনুশীলনকাৰীয়ে নিজৰ জীৱিকাৰ পদ হেৰুৱাব।
কৰ্মসংস্থাপনৰ সৈতে জড়িত সমস্যাসমূহ কম সময়ৰ ভিতৰত সমাধান কৰিব নোৱাৰি।
ইয়াৰ ফলত এই অনুশীলনকাৰী আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ জীৱনত প্ৰভাৱ পৰিবই নহয়, সামাজিক স্থিতিশীলতাৰ ওপৰতো এক নিৰ্দিষ্ট প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে।
একে সময়তে খনিৰ কাম-কাজত বিভিন্ন সুৰক্ষাজনিত বিপদ লুকুৱাই ৰখা হয়, আৰু মাজে মাজে গেছ লিকেজ আৰু শিল ভাঙি যোৱাৰ দৰে দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হয়।
বৰ্তমানৰ ৰবট সুৰক্ষাৰ কাৰ্য্যক্ষমতা জটিল আৰু বিপজ্জনক কৰ্ম পৰিস্থিতিৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ অপৰ্যাপ্ত, আৰু খনন কামৰ সুস্থিৰ বিকাশৰ সম্পূৰ্ণ নিশ্চয়তা দিব নোৱাৰে।
যদিও ৰবটে বিপজ্জনক পৰিৱেশৰ প্ৰতি মানুহৰ সংস্পৰ্শ কিছু পৰিমাণে হ্ৰাস কৰিব পাৰে, তথাপিও কিছুমান চৰম পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’লে ইয়াৰ সুৰক্ষামূলক ক্ষমতা আৰু সঁহাৰিৰ ক্ষমতা সীমিত।
বিভিন্ন কাৰক যেনে খৰচ, পৰিৱেশ, নিয়োগ আৰু সুৰক্ষা বিবেচনা কৰিলে ৰবটে আপাততঃ সহজ কাম সম্পূৰ্ণ কৰাতহে সহায় কৰিব পাৰে।
যদি আমি খনন কামত জনশক্তি সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰিব বিচাৰো, তেতিয়াও আমি বহু কাৰিকৰী অসুবিধা দূৰ কৰিব লাগিব, আৰু কম সময়ৰ ভিতৰতে সম্পূৰ্ণ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰাটো কঠিন হ’ব।
ভৱিষ্যতে প্ৰযুক্তিৰ নিৰন্তৰ বিকাশ আৰু উন্নতিৰ লগে লগে হয়তো এদিন খনন ৰবটে সঁচাকৈয়ে হাতৰ কামৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ঠাই ল’ব পাৰিব, কিন্তু এতিয়াৰ বাবে এইটো এতিয়াও এটা দূৰৈৰ লক্ষ্য।
