মই বিশ বছৰ ধৰি চিএনচি মেচিন টুলৰ কাম কৰি আছো। সাধাৰণ সৰু লেথ, চিএনচি টাৰ্নিং মেচিন, চিএনচি মিলিং, গেণ্ট্ৰি মিলিং, ফ্ল’ৰ ব’ৰিং, চিএনচি মেচিনিং চেণ্টাৰলৈকে বজাৰত থকা প্ৰায় সকলো মূলসুঁতিৰ মেচিন টুল সঁজুলি চলাই আহিছো।
মই আধা জীৱন কৰ্মশালাত শিপাই আছো, উদ্যোগটোৰ উত্থান-পতন নিজ চকুৰে চাই, আৰু সঁচাকৈয়ে অনুভৱ কৰিব পাৰো যে যান্ত্ৰিক কাম আৰু বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ প্ৰতি সকলোৰে দৃষ্টিভংগীয়ে যোৱা কিছু বছৰত পৃথিৱী কঁপোৱা পৰিৱৰ্তন ঘটিছে।
কিছু সময়ৰ আগতে ২০২৬ চনৰ কলেজত প্ৰৱেশ পৰীক্ষাৰ পঞ্জীয়নৰ তথ্য দেখিছিলো। পূৰ্বৰ বছৰৰ তুলনাত সামগ্ৰিকভাৱে লোকৰ সংখ্যা ৪ লাখ ৫০ হাজাৰ হ্ৰাস পাইছে। এই নম্বৰটোৱে মোক গভীৰভাৱে আৱেগিক কৰি তোলে। দহ বছৰতকৈও অধিক আগতে সকলোৰে ধাৰণা একেই আছিল: হাইস্কুলত পঢ়িবলৈ বা কলেজলৈ যাবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিব লাগিব, কিন্তু আন বিকল্প থাকিলে সন্তানক কোনো ব্যৱসায় শিকিবলৈ কাৰখানালৈ পঠিয়াবলৈ কোনেও ইচ্ছুক নাছিল।
সেই সময়ত জনসাধাৰণৰ ধাৰণাত মেচিন টুলৰ শ্ৰমিকসকলে প্ৰতিদিনে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিবলগীয়া হৈছিল, আৰু কামটো আছিল ক্লান্তিকৰ আৰু পৰিৱেশ গড় আছিল।
ইয়াক এটা মান্য কাম বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল, আৰু ই আছিল এনে এটা বৃত্তি যিটো বহুতে এৰাই চলিছিল।
কিন্তু এতিয়া পিছলৈ ঘূৰি চালে, কলেজৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাৰ একক তক্তা দলংখনক ভিৰ কৰি উলিয়াই অনাৰ পুৰণি পথটো স্বেচ্ছাই এৰি দিছে, আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে বৃত্তিমূলক মহাবিদ্যালয় বাছি লৈছে। মেকানিক্স, ইলেক্ট্ৰ’মেকানিকেল, আৰু চিএনচি প্ৰচেছিঙৰ দৰে মেজৰবোৰ আজিকালি জনপ্ৰিয় পছন্দ হৈ পৰিছে।
উদ্যোগটোৰ সন্মুখৰ লাইনত থকাৰ বাবে বৰ্তমানৰ মেচিনিং ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰকৃত অৱস্থা মই বাহিৰৰ মানুহতকৈ ভালকৈ জানো।
ইতিমধ্যে সমগ্ৰ উদ্যোগটোৱে এটা স্পষ্ট মেৰুকৰণ গঠন কৰিছে, যিটো মই মোৰ দৈনন্দিন কাম আৰু সহকৰ্মীসকলৰ সৈতে হোৱা পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপত সম্পূৰ্ণৰূপে অনুভৱ কৰোঁ।
কম কাৰিকৰী থ্ৰেছহোল্ড থকা সেই সাধাৰণ তিনি অক্ষৰ মেচিন টুলৰ স্থানৰ বাবে উদ্যোগটোত বহুতে প্ৰৱেশ কৰে, আৰু সমনীয়াসকলে অৰ্ডাৰ ল’বলৈ কেৱল উদ্ধৃতি কমোৱাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব পাৰে, আৰু বজাৰখন গুৰুতৰভাৱে জড়িত হৈ পৰে।
এই পদসমূহৰ বেছিভাগতে কেৱল সহজ আৰু পুনৰাবৃত্তিমূলক অপাৰেচনৰ প্ৰয়োজন হয়, কাৰিকৰী উন্নতিৰ বাবে ঠাই কম। বহু বছৰ ধৰি দৰমহা বিশেষভাৱে বৃদ্ধি হোৱা নাই, যাৰ ফলত প্ৰেকটিচনাৰসকলৰ জীৱনটো কঠিন হৈ পৰিছে।
কিন্তু উচ্চমানৰ সঁজুলিৰ কাম সম্পূৰ্ণ বেলেগ কাহিনী।
মই গোটেই বছৰজুৰি গেণ্ট্ৰি মিলিং, ফ্ল’ৰ ব’ৰিং, আৰু প্ৰিচিচন চিএনচি মেচিনিং চেণ্টাৰ চলাওঁ, যিবোৰৰ বাবে অতি উচ্চ পৰ্যায়ৰ প্ৰক্ৰিয়া বুজাবুজি, প্ৰগ্ৰেমিং ক্ষমতা, আৰু অপাৰেটৰসকলৰ সঁজুলি ডিবাগিঙৰ প্ৰয়োজন হয়।
ঘৰুৱা উচ্চমানৰ মেচিন সঁজুলি, বুদ্ধিমান অভিযান্ত্ৰিক যন্ত্ৰপাতি, আৰু নতুন কৃষি যন্ত্ৰপাতি সঁজুলিয়ে প্ৰযুক্তিগত অগ্ৰগতি লাভ কৰি থকাৰ লগে লগে বাস্তৱ অৰ্থনীতিয়ে দ্ৰুত বিকাশৰ সূচনা কৰিছে, আৰু বজাৰখন প্ৰযুক্তি আৰু কাৰুকাৰ্য্য বুজি পোৱা পৰিপক্ক কাৰিকৰী বিদ্যাবিদৰ বাবে ভোকাতুৰ হৈ পৰিছে।
বহু কোম্পানীয়ে গোটেই বছৰটো মানুহক নিযুক্তি দিয়ে যদিও স্বতন্ত্ৰভাৱে নিজৰ কাম কৰিব পৰা ভাল মানুহ বিচাৰি পোৱাটো কঠিন।
দৰমহাই আটাইতকৈ স্পষ্ট প্ৰমাণ। মোৰ সমনীয়াসকলৰ ক্ষেত্ৰত হাই-এণ্ড প্ৰচেছিং ক্ষেত্ৰৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত আৰু দহ বছৰৰো অধিক ব্যৱহাৰিক অভিজ্ঞতা থকা মাষ্টাৰসকলৰ ব্যাপক আয় ইতিমধ্যে কাৰ্যালয়ত বহি থকা বহু সাধাৰণ বগা কলাৰৰ শ্ৰমিকৰ আয়তকৈও অধিক হৈছে।
ঔদ্যোগিক চহৰত আমাৰ দৰে একাধিক ধৰণৰ মেচিন টুলত দক্ষ আৰু জটিল ৱৰ্কপিচ চম্ভালিব পৰা কাৰিকৰী বিদ্যাবিদসকলে বাৰ্ষিক ২ লাখ ইউয়ানতকৈ অধিক দৰমহা পোৱাটো অস্বাভাৱিক নহয়।
হাতত কঠিন কাৰুকাৰ্য্য লৈ তেওঁলোকে য’তেই যাওক কামৰ চিন্তা নকৰাকৈ কাম কৰিব পাৰে। এইটোৱেই হৈছে দক্ষ শ্ৰমিকৰ অনন্য আত্মবিশ্বাস।
উদ্যোগটোৰ কথা কওঁতে আমি সাধাৰণ পদৰ পৰা ডাইভাৰচন নীতি এৰাই চলিব নোৱাৰো যিটো এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে কাৰ্যকৰী হৈছে।
জুনিয়ৰ হাইস্কুলৰ স্নাতকসকলৰ প্ৰায় আধা সংখ্যকে প্ৰতি বছৰে বৃত্তিমূলক মহাবিদ্যালয়ত প্ৰৱেশ কৰে।
প্ৰথমতে বহু অভিভাৱকে উদ্বিগ্ন হৈ পৰিছিল, সদায় অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁলোকৰ সন্তানে সাধাৰণ হাইস্কুলৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’লে জীৱনৰ এটা ভাল সুযোগ হেৰুৱাই পেলাইছে।
এজন পুৰণি শ্ৰমিক হিচাপে মই সঁচা কথা ক’ব বিচাৰো, এই ধৰণৰ চিন্তাধাৰা বহুদিনৰ পৰাই সময়ৰ লগত খোজৰ বাহিৰত।
আজিকালি সাধাৰণ স্নাতক ডিগ্ৰীধাৰীৰ সংখ্যা বিপুল। তেওঁলোকৰ বহুতেই কেম্পাছ এৰি চাকৰি বিচাৰি আৰু কম আৰম্ভণিৰ দৰমহা পোৱাৰ দ্বিধাদ্বন্দ্বৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়। তেওঁলোকৰ শৈক্ষিক অৰ্হতা আছে যদিও ব্যৱহাৰিক দক্ষতা নাই।
বৃত্তিমূলক বিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক হোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে চিএনচি, মেচিনেৰী, আৰু বুদ্ধিমান উৎপাদনত বিশেষজ্ঞ। স্কুলত থাকোঁতে ব্যৱহাৰিক সঁজুলিৰ সুবিধা লাভ কৰে। স্নাতক হোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে কাৰখানাৰ চাকৰিৰ সৈতে নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰে।
তেওঁলোকৰ সুস্থিৰ কৰ্মসংস্থাপন আৰু কেৰিয়াৰ বিকাশৰ পথ স্পষ্ট।
মই কেতিয়াও অস্বীকাৰ নকৰো যে মেচিন টুল উদ্যোগত কাম কৰাটো সঁচাকৈয়ে কঠোৰ পৰিশ্ৰম।
গোটেই বছৰটো কৰ্মশালাত থকা, কাটিব পৰা সঁজুলি, কামৰ টুকুৰা, আৰু মেচিন সঁজুলিৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাটো দিনৰ পিছত দিন অনিবাৰ্যভাৱে বিৰক্তিকৰ, আৰু সময়সীমা পূৰণ কৰিবলৈ অতিৰিক্ত সময় কাম কৰাটো সাধাৰণ কথা।
কিন্তু বিভিন্ন উদ্যোগলৈ চাই যদি আপুনি ফলাফল লাভ কৰিব বিচাৰে তেন্তে কোনটো কামত ঘামৰ প্ৰয়োজন নাই?
গ্লেমাৰাছ যেন লগা কিন্তু কোনো মূল প্ৰতিযোগিতামূলক ক্ষমতা নথকা চাকৰিৰ তুলনাত বৰ্তমানৰ বজাৰৰ পৰিৱেশত জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিব পৰা প্ৰযুক্তি অধিক সুস্থিৰ আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য।
দেশখনে এতিয়া উচ্চমানৰ সঁজুলি নিৰ্মাণ আৰু বাস্তৱ অৰ্থনীতিক জোৰদাৰভাৱে সমৰ্থন আগবঢ়াইছে। ঘৰুৱা কঠিন প্ৰযুক্তিয়ে ব্ৰেক থ্ৰু কৰিয়েই আছে, আৰু বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন উৎপাদন হৈছে ভৱিষ্যতৰ উন্নয়নৰ সাধাৰণ দিশ।
বিশ বছৰ ধৰি যন্ত্ৰ উদ্যোগত শিপাই থকাৰ বাবে মই স্পষ্টভাৱে অনুভৱ কৰিব পাৰো যে দক্ষ শ্ৰমিকৰ সোণালী যুগ আহি আছে।
সাধাৰণ আৰু বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ পৃথকীকৰণ কেতিয়াও শিশুক তৃতীয়, ষষ্ঠ বা নৱম শ্ৰেণীত ভাগ কৰাৰ বিষয় হোৱা নাই। ই মাত্ৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বৈশিষ্ট্য অনুসৰি দুটা বেলেগ বেলেগ বৃদ্ধিৰ ট্ৰেক ভাগ কৰে।
প্ৰযুক্তি শিকিবলৈ বাছি লোৱাটো হতাশাৰ পৰা হোৱা আপোচ নহয়, বৰঞ্চ উদ্যোগৰ ধাৰা অনুসৰি হোৱা এক প্ৰাগমেটিক পছন্দ।
উচ্চ বা নিম্ন পেছা নাই। হাত আৰু দক্ষতাৰে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি নিজৰ পথ নিজে বনাব পাৰে।
বিশ বছৰ ধৰি উদ্যোগটোত থকাৰ বাবে মই উদ্যোগটোৰ অৱনতি দেখিছো আৰু ইয়াৰ বৰ্তমানৰ উত্থানৰ সাক্ষী হৈছো।
মই সদায় বিশ্বাস কৰোঁ যে যদি আপুনি এটা শিল্পকলা ভালদৰে শিকে তেন্তে আপুনি কেতিয়াও সময়ৰ দ্বাৰা নিৰ্মূল নহ’ব।
মই ২০ বছৰ ধৰি মেচিন টুলত কাম কৰি আছো, আৰু বহু বাটভ্ৰমণ কৰিছো আৰু বহু সুযোগ দেখিছো।
যন্ত্ৰপাতি উদ্যোগত আপোনাৰ কোনো বন্ধু আছে নেকি?
আপোনাৰ মতে সাধাৰণ পৰিয়ালৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে সাধাৰণ হাইস্কুল বা কাৰিকৰী অধ্যয়ন বাছি লোৱাটো অধিক উপযুক্ত নেকি?
মন্তব্যৰ ক্ষেত্ৰত একেলগে যোগাযোগ কৰিবলৈ আপোনাক স্বাগতম।
