চীনৰ বৈদেশিক বাণিজ্য নীতিৰ সালসলনি: কম মূল্যৰ প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা আঁতৰি আহি উচ্চ মূল্য সংযোজিত বিনিয়োগৰ দিশত আগবাঢ়ি যোৱা।

২০২৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত জ্যেষ্ঠ বিষয়াসকলে প্ৰথমটো তথ্য সন্ধান ভ্ৰমণ কৰে গুৱাংডং প্ৰদেশ, যিটো প্ৰধান ৰপ্তানিকাৰক দেশ। কিন্তু ৰপ্তানি সুস্থিৰ কৰাৰ বাবে বৃদ্ধি পোৱা সমৰ্থনৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰদেশখনে আমদানি সম্প্ৰসাৰণ আৰু আমদানি আৰু ৰপ্তানিৰ মাজত ভাৰসাম্য ৰক্ষাৰ বাবে এক উল্লেখযোগ্য সংকেত লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ফটোভল্টিক সামগ্ৰীৰ ওপৰত ৰপ্তানি শুল্কৰ ৰেহাই পোনপটীয়াকৈ আঁতৰাই পেলোৱা হয়, আনহাতে বেটাৰীৰ শুল্ক ৰেহাই ৯%ৰ পৰা ৬%লৈ হ্ৰাস কৰা হয়, পিছৰটো অহা বছৰ পৰ্যায়ক্ৰমে বন্ধ কৰা হয়। মন কৰিবলগীয়া যে ২০২৫ চনৰ প্ৰথম ১১ মাহত মোৰ দেশত ৰপ্তানি শুল্কৰ ৰেহাইৰ পৰিমাণ ১.৯ ট্ৰিলিয়ন ইউয়ান আছিল। এই ধাৰাবাহিক কাৰ্য্যসমূহ যাদৃচ্ছিক নহয়, বৰঞ্চ “অবিশ্বাস্য বাণিজ্যিক উদ্বৃত্ত”ক ৰোধ কৰাৰ এক পূৰ্ব প্ৰচেষ্টা। যুক্তিটো যথেষ্ট সহজ: মোৰ দেশখনে আৰু ৰপ্তানিৰ বাবে কম দামৰ ব্যৱসায় কৰিব নিবিচাৰে। শেহতীয়া বছৰবোৰত মোৰ দেশৰ গড় ৰপ্তানি মূল্য কম হৈ থকাৰ কাৰণ হ’ল মধ্যৱৰ্তী সামগ্ৰীৰ ব্যয়ৰ ব্যৱধান, যাৰ অংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে এক তৃতীয়াংশৰ পৰা প্ৰায় আধালৈ তীব্ৰভাৱে বৃদ্ধি পাইছে। যদিও মোৰ দেশখন বিশ্বৰ যোগান শৃংখলত এটা দৈত্য যেন লাগে, আচলতে ই অতি কম লাভৰ হাৰ থকা “শ্ৰমিক”তকৈ বেছি। উৎপাদন ক্ষমতাৰ উচ্চ কেন্দ্ৰীভূততাই ইয়াক ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাতো সন্দেহৰ লক্ষ্য কৰি তোলে, যাৰ ফলত প্ৰায়ে “ডাম্পিং”ৰ অভিযোগ উত্থাপন হয়। বিশেষকৈ ফটোভল্টিক উদ্যোগত এই কথা সত্য, য’ত মোৰ দেশখনে পলিস্ফটিকীয় চিলিকনৰ পৰা মডিউললৈকে সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটো নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, যিয়ে বিশ্বৰ বজাৰৰ ৮০-৯০%তকৈ অধিক অংশ গ্ৰহণ কৰে, তথাপিও তীব্ৰ মূল্য যুদ্ধত লিপ্ত হৈছে। দুগুণ কৰ এৰাই চলাৰ উদ্দেশ্যেৰে ৰপ্তানি কৰ ঘূৰাই দিয়াটো এটা “লুকাই থকা ৰাজসাহায্য”ত পৰিণত হৈছে: ৰাজহুৱা ধন কোম্পানীসমূহৰ পকেটত শেষ নহয় বা কৰ্মচাৰীৰ মজুৰি বৃদ্ধি নহয়; বৰঞ্চ কম মূল্যৰ ৰূপত বিদেশী গ্ৰাহকলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। “ৰপ্তানিৰ মূল্য ঘৰুৱা মূল্যতকৈ কম” হোৱা দেখি ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাই স্বাভাৱিকতে “ডাম্পিং”ৰ অভিযোগ তুলি লৈ উত্তেজিত আক্ৰমণ চলায়। সমালোচনাক নিষ্ক্ৰিয়ভাৱে সহ্য কৰাৰ পৰিৱৰ্তে সক্ৰিয়ভাৱে অচলাৱস্থাটো ভাঙি পেলোৱাটোৱেই ভাল। এই নীতিত দুটা বেয়াৰ ভিতৰত সৰুটো বাছি লোৱাটো জড়িত হৈ আছে: কোম্পানীসমূহে সাময়িকভাৱে দুগুণ কৰ আৰোপ কৰিলেও নূন্যতম ৰপ্তানিৰ মূল্য বৃদ্ধি পাব, যাৰ ফলত বিদেশী গ্ৰাহকে অধিক মূল্য দিবলগীয়া হ’ব। যিহেতু ফটোভল্টিক শক্তি উৎপাদন ক্ষমতা অতি একচেটিয়া, গতিকে কৰ ৰেহাই তৎক্ষণাত নাইকিয়া কৰা হ’ব; যিহেতু সৌৰ পেনেলসমূহে এতিয়াও জাপান আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতাত অৱতীৰ্ণ হ’ব লাগিব, গতিকে এই প্ৰক্ৰিয়াটো পৰ্যায়ক্ৰমে কৰা হ’ব, যাৰ ফলত পৰ্যাপ্ত সময়ৰ সুবিধা হ’ব। মূলতঃ ইয়াৰ লগত “ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাজসাহায্যপ্ৰাপ্ত বিশ্বব্যাপী উৎপাদন”ৰ প্ৰথাৰ অন্ত পেলাবলৈ আৰু তাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল মূল্য নিৰ্ধাৰণৰ ক্ষমতা পুনৰ দৃঢ় কৰিবলৈ প্ৰশাসনিক উপায় ব্যৱহাৰ কৰাটো জড়িত হৈ আছে। ইয়াতকৈও আমূল হৈছে বৃহৎ সংখ্যক শক্তি-দক্ষ, কম প্ৰযুক্তিৰ মধ্যৱৰ্তী সামগ্ৰীৰ বাবে কৰ ৰেহাই আঁতৰোৱা। বিশ্বৰ যোগান শৃংখলে চীনৰ চিলিকন ৱেফাৰ আৰু কাঁচক আওকাণ কৰিব নোৱাৰে, অৰ্থাৎ সমগ্ৰ উৎপাদন শৃংখলে চীনৰ উৎপাদনৰ প্ৰকৃত পৰিৱেশ আৰু সম্পদ ব্যয়ক স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয়। প্ৰতিযোগিতামূলক মধ্যমূল্যৰ ব্ৰেণ্ডসমূহৰ ওপৰত প্ৰভাৱ নূন্যতম, কিন্তু যিবোৰ কোম্পানীয়ে কম খৰচী সমাবেশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, সেইবোৰ কোম্পানীসমূহৰ হাতত মাত্ৰ তিনিটা বিকল্প আছে: মূল উপাদানসমূহ উৎপাদন কৰিবলৈ আপমাৰ্কেটলৈ যোৱা, নিজৰ ব্ৰেণ্ডসমূহ বিকশিত কৰিবলৈ আৰু প্ৰিমিয়াম ৰাজহ আহৰণ কৰিবলৈ ডাউনমাৰ্কেটলৈ যোৱা, বা এই খৰচৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ অফশ্ব’ৰ এছেম্বলি কৰা। মুঠতে এই কোম্পানীবোৰ ঔদ্যোগিক আধুনিকীকৰণৰ “প্ৰয়োজনীয় খৰচ” হৈ পৰিব। এই সমন্বয় “উৎপাদন ৰাজসাহায্য দিয়াৰ পৰা উপভোগক ৰাজসাহায্য দিয়ালৈ” জাঁপ দিয়া নহয়, বৰঞ্চ ভাৰসাম্যহীন অৰ্থনীতিত এক অনিবাৰ্য পছন্দ। বৰ্তমানৰ সীমিত মুদ্ৰা স্থানৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি মূলতঃ তিনিটা সম্ভাৱ্য সামষ্টিক অৰ্থনৈতিক পথ আছে: স্থান সৃষ্টিৰ বাবে ঔদ্যোগিক উন্নীতকৰণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বিচক্ষণ নীতিৰ সৈতে ক্ৰমান্বয়ে মুদ্ৰাৰ মূল্যবৃদ্ধি, লেহেমীয়া বৃদ্ধিৰ মূল্যত আৰু “কোমল জাপানাইজেচন” কৌশলৰ দৰেই সামষ্টিক আৰু ক্ষুদ্ৰ স্তৰৰ মাজত ব্যাপক ব্যৱধান; বৃদ্ধি সুস্থিৰ কৰিবলৈ বিত্তীয় মুদ্ৰাকৰণ আৰু মুদ্ৰা উদ্দীপকৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আক্ৰমণাত্মক আৰু জোৰ-জবৰদস্তি শিথিলতা, কিন্তু মুদ্ৰাস্ফীতি আৰু ইউয়ান বিমুদ্ৰাকৰণৰ আশংকাৰ সৈতে; আৰু এটা কঠোৰ কৌশল যিয়ে সংস্কাৰ জাপি দিয়ে যিয়ে উল্লেখযোগ্য হ্ৰস্বম্যাদী অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰে, য’ত ইউয়ানৰ সম্ভাৱ্য প্ৰাৰম্ভিক মূল্য হ্ৰাস আৰু তাৰ পিছত ইয়াৰ মূল্যবৃদ্ধি হয়। বৰ্তমানৰ কাৰ্য্যসমূহে স্পষ্টভাৱে ইংগিত দিয়ে যে প্ৰথমটো বিকল্পটোৱেই প্ৰাথমিক, দ্বিতীয়টোৱে এটা নিখুঁত পৰিপূৰক হিচাপে কাম কৰে। শেষত বাণিজ্য, বৈদেশিক মুদ্ৰা আৰু ঔদ্যোগিক নীতিৰ এই ৰাউণ্ডৰ সালসলনিয়ে এটা মৌলিক প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়ে: প্ৰতিষ্ঠানিক আৰু বিতৰণ ব্যৱস্থাই এতিয়া প্ৰতিষ্ঠান, যোগান শৃংখল আৰু বিনিময় হাৰে পূৰ্বতে বহন কৰা ভাৰসাম্যহীনতাৰ খৰচৰ বৃহৎ অংশ গ্ৰহণ কৰিব লাগেনে? কম মূল্যৰ প্ৰতিযোগিতাৰ বাহিৰলৈ যোৱা, মূল্য নিৰ্ধাৰণ শক্তিৰ বাবে যুঁজ দিয়া আৰু ঔদ্যোগিক আধুনিকীকৰণক উদ্দীপিত কৰাটো এক আমূল পদক্ষেপ, কিন্তু চীনৰ বাবে “বিশ্বৰ কাৰখানা”ৰ পৰা “মূল্যৰ মূলধন”লৈ পৰিৱৰ্তন হোৱাটোও এক অনিবাৰ্য সংগ্ৰাম। ভৱিষ্যতে কোনো মধ্যম পথ নাই: হয় আধুনিকীকৰণৰ জৰিয়তে আগবাঢ়ি যায় নহয় পুৰণি পদ্ধতিত আঁকোৱালি লয়।