আধুনিক স্মাৰ্ট প্ৰযুক্তি সকলোতে ফুলি উঠিছে, আৰু জীৱনৰ সকলো শ্ৰেণীয়ে মেচিন প্ৰতিস্থাপন ধৰণ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
কিন্তু গভীৰ আৰু বিপজ্জনক কয়লা খনিসমূহত হাতৰ খননৰ উচ্চ বিপদজনক পৰিচালনা পদ্ধতি কেতিয়াও বুদ্ধিমান সঁজুলিৰ দ্বাৰা সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি হোৱা নাই।
ইয়াৰ ফলত বহু লোক সন্দেহেৰে ভৰি পৰে।
মোৰ দেশৰ বুদ্ধিমান উৎপাদনৰ কাৰিকৰী স্তৰ এতিয়া আগৰ দৰে নহয়। বজাৰত থকা বিভিন্ন উদ্যোগিক ৰবটৰ অনুসন্ধান আৰু বিকাশ আৰু উৎপাদন প্ৰযুক্তি অতি অত্যাধুনিক, আৰু কয়লা খননৰ বাবে বিশেষ বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন সঁজুলিৰ অনুসন্ধান আৰু বিকাশৰ সমস্যাটো একেবাৰেই উল্লেখযোগ্য নহয়। কিন্তু উদ্যোগৰ উন্নীতকৰণৰ গতিত আচলতে যিটোৱে বাধাৰ সৃষ্টি কৰে সেয়া হ’ল প্ৰকৃত অৰ্থনৈতিক খৰচ।
এজন পেছাদাৰী খনন বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন সঁজুলিৰ উৎপাদন মূল্য অধিক, যিটো সাধাৰণ খনিকৰৰ দৈনিক দৰমহাতকৈ বহু বেছি।
তদুপৰি, নিখুঁত বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন সঁজুলিৰ কৰ্ম পৰিৱেশ আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণৰ অৱস্থাৰ ওপৰত অত্যন্ত উচ্চ প্ৰয়োজনীয়তা আছে।
বছৰজুৰি সঁজুলিৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ, অংশ সলনি কৰা, আৰু দোষ মেৰামতি কৰা এই সকলোবোৰ খৰচ যিবোৰক তুচ্ছজ্ঞান কৰা উচিত নহয়।
দীৰ্ঘম্যাদী বিনিয়োগে কয়লা খনন কৰা বৃহৎ কোম্পানীসমূহৰ ওপৰত কাৰ্য্যকৰী বোজাৰ গধুৰ বোজা জাপি দিব।
মাটিৰ তলত ডজন ডজন মিটাৰ দূৰত্বত থকা খনি এটাৰ ভিতৰৰ অংশ মাটিত থকা নিয়মীয়া অপাৰেচনৰ দৃশ্যতকৈ সম্পূৰ্ণ পৃথক।
মাটিৰ তলৰ পোহৰ ম্লান, দৃষ্টিশক্তি বন্ধ, ভূখণ্ড জটিল, বিভিন্ন জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ পৰা ৰক্ষা কৰাটো কঠিন।
কয়লা খননৰ কামত উৎকৃষ্টতাৰ প্ৰয়োজন হয়, আৰু প্ৰতিটো কামতে ঠাইতে হোৱা সূক্ষ্ম পৰিৱৰ্তনৰ নিখুঁত নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰয়োজন।
ঠাণ্ডা বুদ্ধিমান যন্ত্ৰৰ বাবে নিত্য পৰিৱৰ্তিত ভূগৰ্ভস্থ পৰিৱেশৰ লগত নমনীয়ভাৱে খাপ খুৱাই লোৱাটো কঠিন।
কৃত্ৰিম অন-দ্য-স্পট বিচাৰ আৰু অভিযোজন ক্ষমতা হৈছে এনে সুবিধা যিবোৰ স্মাৰ্ট ডিভাইচে এই পৰ্যায়ত মিলাব নোৱাৰে।
মানুহৰ জীৱিকা আৰু নিয়োগ সদায় শীৰ্ষ অগ্ৰাধিকাৰ হৈ আহিছে যিটো উদ্যোগটোৰ উন্নয়নৰ পৰা পৃথক কৰিব নোৱাৰি। কয়লা উদ্যোগে লাখ লাখ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ শ্ৰমিকক সহায় কৰে আৰু লাখ লাখ সাধাৰণ পৰিয়ালে এই কামৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ আৰু পৰিয়াল পোহপাল দিয়ে।
শ্ৰমিকৰ ঠাইত বৃহৎ পৰিসৰৰ বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন সঁজুলি সম্পূৰ্ণৰূপে কাৰ্যকৰী কৰা হৈছে, আৰু বৃহৎ সংখ্যক ফ্ৰণ্ট লাইন খনিকৰে চাকৰি হেৰুৱাব।
এই প্ৰব্ৰজিত শ্ৰমিকৰ গোটৰ জীৱিকা সুনিশ্চিত কৰিবলৈ আমি কিহৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা উচিত?
সকলো বস্তুৰ লাভ আৰু লোকচান আছে, আৰু প্ৰযুক্তিগত উন্নীতকৰণ কেতিয়াও এদিনতে সম্ভৱ নহয়।
বহুতো ব্যৱহাৰিক কাৰকৰ বাধাত বুদ্ধিমান ৰবটে কয়লা খনিৰ সকলো উচ্চ বিপদজনক কাৰ্য্যকলাপ সাময়িকভাৱে ল’ব নোৱাৰে।
অৰ্থনীতি, পৰিৱেশ, কৰ্মসংস্থাপন আদি বিভিন্ন কাৰক আমি বিস্তৃতভাৱে বিবেচনা কৰিব লাগিব।
বৈজ্ঞানিক আৰু প্ৰযুক্তিগত অগ্ৰগতিৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱাৰ সমান্তৰালকৈ আমি সামাজিক স্থিতিশীলতা আৰু মানুহৰ মংগলও সুনিশ্চিত কৰিব লাগিব।
এই উদ্যোগৰ যথাৰ্থ অৱস্থাৰ সৈতে আপুনি একমত নেকি?
