বুদ্ধিমান সঁজুলিসমূহ সৰ্বত্ৰ বিয়পি পৰাৰ লগে লগে উচ্চ বিপদজনক কয়লা খনিসমূহ এতিয়াও হাতৰ ডাউনহ’ল কাৰ্য্যকলাপৰ পৰা অবিচ্ছেদ্য।
এই পৰিঘটনাই বহু নেটিজেনৰ মাজত সন্দেহৰ সৃষ্টি কৰিছে।
উন্নত যন্ত্ৰৰ সঁচাকৈয়ে জনশক্তিৰ কোনো তুলনা নাইনে?
দৰাচলতে কয়লা খনিত উচ্চ বিপদজনক কামত ৰবটৰ ব্যৱহাৰ দীৰ্ঘদিন ধৰি হোৱা নাই। সত্যটো কল্পনা কৰাতকৈ বহু বেছি জটিল।
আজিকালি কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা আৰু বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন যন্ত্ৰৰ বিকাশ দ্ৰুতগতিত হৈছে।
জীৱনৰ সকলো স্তৰেই স্বয়ংক্ৰিয় উৎপাদনক প্ৰসাৰিত কৰিছে, আৰু বহুতো বিপজ্জনক স্থান ইতিমধ্যে মেচিনে দখল কৰিছে। কিন্তু গভীৰ ভূগৰ্ভস্থ কয়লা খনন উদ্যোগে কেতিয়াও বৃহৎ পৰিসৰত খনন ৰবট ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা নাই।
ঘৰুৱা বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ বৰ্তমানৰ স্তৰৰ বাবে পেছাদাৰী খনন ৰবট নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত কোনো কাৰিকৰী বাধা নাই।
বিভিন্ন ধৰণৰ ঔদ্যোগিক বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন যন্ত্ৰপাতি বহুদিনৰ পৰাই পৰিপক্ক হৈ আহিছে আৰু কয়লা খনিৰ বাবে বিশেষ কাম কৰা ৰবট স্বাভাৱিকতে সহজেই নিৰ্মাণ কৰিব পৰা যায়। কাৰিকৰী অসুবিধাই মেচিনটোৰ সম্পূৰ্ণ ৰূপায়ণত বাধাৰ সৃষ্টি কৰা নাই।
প্ৰথম ডাঙৰ বাধাটো হ’ল উচ্চ সামগ্ৰিক ইনপুট খৰচ।
ভূগৰ্ভস্থ কাৰ্য্যকলাপৰ বাবে উপযোগী সম্পূৰ্ণ কাৰ্যক্ষম খনন ৰবটৰ বাবে প্ৰাৰম্ভিক অনুসন্ধান আৰু বিকাশ আৰু উৎপাদন ব্যয়ৰ প্ৰয়োজন অতি উচ্চ।
গোটেই বছৰটো কাম কৰা সাধাৰণ খনিকৰৰ দৰমহাৰ তুলনাত মেচিন ক্ৰয়ৰ খৰচ কেইবাগুণো বেছি।
তদুপৰি এই ধৰণৰ বৃহৎ পৰিসৰৰ বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন সঁজুলি এককালীন সমাধান নহয়। খনিৰ তলৰ ধূলি ডাঠ আৰু পৰিৱেশ কঠোৰ, আৰু অংশবোৰ সহজে জীৰ্ণ হৈ ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।
পৰৱৰ্তী নিয়মীয়া পৰিদৰ্শন, আনুষংগিক বস্তু সলনি কৰা, আৰু দৈনিক ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবে প্ৰত্যেকৰে বাবে বৃহৎ পৰিমাণৰ অবিৰত বিনিয়োগৰ প্ৰয়োজন হয়।
দীৰ্ঘম্যাদীভাৱে উদ্যোগৰ বাবে ৰবট ব্যৱহাৰ কৰাৰ খৰচ শ্ৰমিক নিয়োগ কৰাৰ খৰচতকৈ বহু বেছি। অৰ্থনৈতিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা লাভৰ পৰিমাণ লোকচানতকৈ বেছি।
দ্বিতীয়তে, জটিল আৰু পৰিৱৰ্তিত মাটিৰ তলৰ অপাৰেটিং পৰিৱেশটো এটা অভাৱ যিটো বুদ্ধিমান ৰবটৰ বাবে অতিক্ৰম কৰাটো কঠিন।
বেছিভাগ কয়লা খনি মাটিৰ তলত দহ মিটাৰ দ, আভ্যন্তৰীণ সুৰংগবোৰে ইটোৱে সিটোক পাৰ হৈ যায়, পোহৰ মূক আৰু দৃষ্টিশক্তি বাধাপ্ৰাপ্ত, মাটিৰ অসমান অৱস্থা, মাজে মাজে হঠাতে ভূতাত্ত্বিক অৱস্থা।
খননৰ কামত খননৰ তীব্ৰতা আৰু পৰিসৰৰ ওপৰত নিখুঁত নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰয়োজন। যিকোনো সময়তে সলনি হোৱা অনিয়মিত ভূগৰ্ভস্থ দৃশ্যৰ সন্মুখীন হৈ ফিক্সড প্ৰগ্ৰেমত চলি থকা ৰবটসমূহৰ নমনীয়তা গুৰুতৰভাৱে অপৰ্যাপ্ত আৰু বিভিন্ন জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ প্ৰতি নমনীয়ভাৱে সঁহাৰি জনাব নোৱাৰে।
কাৰ্য্যকলাপৰ সঠিকতাও মানদণ্ড পূৰণ কৰাটো কঠিন, আৰু অভিজ্ঞ খনিকৰসকলৰ স্থানীয় বিচাৰতকৈ বহু কম নিৰ্ভৰযোগ্য।
ইয়াৰ উপৰিও হাজাৰ হাজাৰ সাধাৰণ পৰিয়ালৰ সৈতে জড়িত নিয়োগৰ বিষয়সমূহ ব্যৱহাৰিক কাৰক যিবোৰক আওকাণ কৰিব নোৱাৰি। কয়লা উদ্যোগটোৱে বৃহৎ সংখ্যক তৃণমূল পৰ্যায়ৰ শ্ৰমিকক আকৰ্ষণ কৰিছে, ইয়াৰে অধিকাংশই নিম্ন শিক্ষাৰ স্তৰৰ সাধাৰণ লোক আৰু জীৱিকা নিৰ্বাহৰ বাবে হাতৰ শ্ৰমৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
যদিহে শ্ৰমিকৰ ঠাইত ৰবট সম্পূৰ্ণৰূপে কাৰ্যকৰী কৰা হয় তেন্তে বৃহৎ সংখ্যক ভূগৰ্ভস্থ খনিকৰে নিমিষতে চাকৰি হেৰুৱাব।
ইতিমধ্যে জীৱিকা নিৰ্বাহৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰি থকা মধ্যবয়সীয়া লোকসকলে চাকৰি হেৰুৱালেই উপযুক্ত জীৱিকা বিচাৰিবলৈ টান পাব।
বৃহৎ সংখ্যক প্ৰব্ৰজিত শ্ৰমিকৰ কৰ্মসংস্থাপন আৰু জীৱন-যাপনৰ সুৰক্ষা কঠিন সামাজিক সমস্যাত পৰিণত হ’ব। আনুষংগিক উদ্যোগসমূহেও নিজৰ জনশক্তি সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰিবলৈ খৰখেদা নকৰাৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ।
বিভিন্ন ব্যৱহাৰিক কাৰকসমূহ একত্ৰিত কৰি আমি বুজিব পাৰো যে উদ্যোগটোৱে বুদ্ধিমত্তা লাভ কৰিবলৈ আৰু হাতৰ বিপদ হ্ৰাস কৰিবলৈ অনিচ্ছুক নহয়, বৰঞ্চ খৰচ, পৰিৱেশ, আৰু মানুহৰ জীৱিকাৰ দৰে একাধিক বিষয় আন্তঃসংলগ্ন হৈ আছে, যাৰ ফলত খনন ৰবটে আপাততঃ হাতৰ স্থান সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰাটো অসম্ভৱ হৈ পৰিছে।
বৈজ্ঞানিক আৰু প্ৰযুক্তিগত অগ্ৰগতিৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে সাধাৰণ মানুহৰ জীৱিকাৰ পদ্ধতিক নিৰ্দয়ভাৱে সলনি কৰাতকৈ বিপদৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ আৰু মানৱ জাতিৰ জীৱন উন্নত কৰা।
উচ্চ বিপদজনক খনি চলোৱাৰ লগে লগে সদায় অজ্ঞাত বিপদ থাকে আৰু ফ্ৰণ্ট লাইন খনিকৰসকলে নিজৰ শৰীৰক পৰিয়ালৰ বোজা কান্ধত তুলি ল’বলৈ ব্যৱহাৰ কৰে, যাৰ ফলত মানুহে তেওঁলোকক আন্তৰিকতাৰে প্ৰশংসা কৰে।
মই বিশ্বাস কৰোঁ যে ভৱিষ্যতে প্ৰযুক্তিয়ে অগ্ৰগতি লাভ কৰাৰ লগে লগে আৰু খৰচ কমি যোৱাৰ লগে লগে শ্ৰমিকৰ নিয়োগ নিশ্চিত কৰাই নহয়, উচ্চ বিপদজনক কাম ভাগ-বতৰা কৰিবলৈ বুদ্ধিমান যন্ত্ৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব পৰা নতুন আৰ্হি এটা অৱশেষত বাস্তৱায়িত হ’ব।
মই এইটোও আশা কৰিছো যে মাটিৰ তলত কাম কৰা সকলো প্ৰেকটিচনাৰ নিৰাপদে সোমাই আহি বাহিৰলৈ ওলাই আহি সুস্থিৰ জীৱন যাপন কৰিব পাৰিব।
